بعد از آن واقعه در فصل شبيخون ستم ***** خوردن زخم ز شمشير جفا سهم تو شد
خيمه‌ى نور تو در فتنه‌ى شب سوخت ولى ***** كس نپرسيد كه اين ظلم چرا سهم تو شد
بعد از آن واقعه، اى زينت سجاده‌ى عشق ***** از دلت آينه جوشيد، دعا سهم تو شد
بعد از آن واقعه، اى كاش كه مى‌مردم من ***** مصلحت نيست، بگويم كه چه، سهم تو شد
بعد از آن واقعه‌ى سرخ حقيقت گل كرد ***** كربلا در تو درخشيد، خدا سهم تو شد

***

اسطوره‌هاى بى‌سر:
باز مى‌گردد ز عاشورا چه تنها ذو الجناح ***** حرف‌هايى سرخ دارد با دل ما ذو الجناح
از عطش مى‌آيد اين گيسو پريش بى‌قرار ***** دارد از دريا نشانى هيچ آيا ذو الجناح‌؟
از بلوغ واقعه مى‌آيد اين طوفان سرخ ***** پس چرا چيزى نمى‌گويد خدايا، ذو الجناح‌؟
زخم مى‌بارد ز عاشوراى چشمانش ولى ***** با تمام زخم‌ها برپاست اما، ذو الجناح
دشت چشمانش پر از اسطوره‌هاى بى‌سراست ***** با كه گويد ترجمان زخم‌ها را ذو الجناح
مى‌رسد از راه با يك دشت گل زخم شهيد ***** تا كند بانگ قيامت را مهيا ذو الجناح
لحظه‌اى بر بند چشمان شهيدت را، بخواب ***** زخم‌هايت مى‌شود فردا شكوفا، ذو الجناح
وارث خون خدا امروز، تيغ خشم ماست ***** انتقام عشق را بگذار با ما ذو الجناح

***

به بوى عشق:
صدايم كاش مى‌كردى كه از ماندن بپرهيزم ***** شبى در كربلاى تو به بوى عشق برخيزم
صدايم كاش مى‌كردى شبى تا شعله‌ور گردم ***** به رستاخيز داع تو، بسوزم، بال و پر ريزم
صدايم كاش مى‌كردى تو اى توفان سرخ خون ***** كه من با غيرت خشمت بپيوندم، بياميزم
صدايم كاش مى‌كردى كه جان از كف بيندازم ***** ندارم غير نقد جان كه در پاى عمت ريزم
صدايم كاش مى‌كردى كه در حسرت نميرم من ***** تو «هل من ناصرا» گويى به لبيكى به پا خيزم
صدايم كاش مى‌كردى ولى نه، من عقب ماندم ***** دريغا! ظهر عاشورا تو را من اشك مى‌ريزم

***

آيينه:
آيينه شدى تا كه خدا در تو درخشيد ***** خورشيدترين حادثه‌ها در تو درخشيد
بر دوست همان روز كه با حنجره‌ى خون ***** گفتى تو «بلى» كرب و بلا در تو درخشيد
شد كرب و بلا كعبه‌ى تو، حجّ تو مقبول ***** گفتى تو چو لبّيك، بلا در تو درخشيد
اى معجزه‌ى سرخ، به ايثار تو سوگند ***** تو خون خدايى، كه خدا در تو درخشيد