شد چو پايش با ركاب زين قرين ***** زهره‌ى زهرا به ميزان شد مكين١
احمد مرسل به اعجاز عظيم ***** كرد ماه چارده شب را دو نيم
شهسوار بدر از پشت حجاب ***** كرد رو بر قوس گردون آفتاب
چون گرفت اندر فراز زين مكان ***** شد مسيحا بر فراز آسمان
موسى عمران فراز طور شد ***** كه كمر دزديد و غرق نور شد
نى حنّان اللّه نطقم بسته باد ***** خانه‌ى تمثيل من اشكسته باد
شاهبار ذروه‌ى٢ ذات البروج ***** كرد بر (قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنىٰ)‌ عروج
دِرع٣ سالار رُسل زيب تنش ***** خفته صد داوود زير جوشنش
هشته بر سر از نبى، تاج سحاب ***** رفته زير ابر، قرص آفتاب
كرده چون جوزا حمايل بر كمر ***** ذو الفقار حيدرِ لشكر شكر
مهر جم در نازش از انگشت او ***** ديو و وحش و طير، طوع مشت او
راند با لشكر به ميدان دغا ***** آن سليل تاجدار «لا فَتى»
شد چو خور و آن اختران روشنش ***** چون ثريا جمع در پيرامنش
يا چو طوق هاله‌اى برگرد ماه ***** در ميان چون نقطه‌ى توحيد شاه
علويان از بهر دفع چشم بد ***** خواند بر وى (قُلْ هُوَ اَللّٰهُ أَحَدٌ)
راند حجت‌ها بر آن قوم جهول ***** آن سليل مرتضى سبط رسول
گفت برگوييد هان من كيستم ***** من مگر محبوب داور نيستم!
مى‌ندانيدم مگر اى قوم لُد٤ ***** كه منم فرزند سالار اُحد
جدّ من پيغمبر آن نور نخست ***** كه وجود انبيا زان نور است
مادر من بضعه‌ى پاك رسول ***** در حسب زهرا و در عصمت بتول
نك منم نورى ز نور انگيخته ***** خون من با خونشان آميخته
كيستم من «قرّة العين» على ***** در خلافت صاحب نصِّ جلى
خون من خون خداى٥ لا يزال ***** كى بود خون خدا كس را حلال
بدعتى در دين نمودم اختراع‌؟ ***** ياز دين برگشتم اى قوم رعاع٦؟
كاينچنين بر كشتن من تشنه‌ايد ***** جمله بر كف تير و تيغ و دشنه‌ايد
يا قصاصى از شما برگردنم ***** رفته تا بايد تلافى كردنم‌؟
گرنه بشناسيدم اى اهل ضلال ***** نك منم وجه خداى ذو الجلال
خون من دانيد چه بود ريختن ***** تيغ بر روى خدا آهيختن

[١] مكين: آنچه در مكانى جا گيرد. جاى‌گزين، جاى‌گير.

[٢] ذروه: غايت بلندى، بالاى هر چيز.

[٣] درع: زره.

[٤] لد: مردمى خصومت‌گر كه به حق ميل نكنند.

[٥] خون خدا: يعنى كسى كه جز خداوند كسى را توان انتقام خون او نيست، و مخصوص به مطالبه‌ى او ولى حقيقى او خداوند است.

[٦] رعاع: مردم پست و فرومايه.