غلتان چو اشك خويش به دنبال كاروان ***** تن خسته و پياده و بى‌زاد و راحله
گه خاك كرد پاك ز رخسار همچو ماه ***** گه بركشيد خار ز پاى پر آبله
آتش به روزگار زد از آه شعله‌بار ***** وقتى كه كرد از ستم آسمان گله
جز او كه بسته پاى به زنجير ظلم داشت ***** بيمار را نبسته كسى پا به سلسله
نشكفته غنچه‌ى چمن مرتضى دريغ ***** سيراب شد ز غنچه‌ى پيكان حرمله
دور از پدر فتاد بدان سان كه جان ز تن ***** گردون ميان جان و تن افكند فاصله
اى كاشكى كه خامه‌ى تقدير مى‌كشيد ***** يكسر به دفتر دو جهان خطّ باطله
ظلمى كه شد به عترت پيغمبر از يزيد
نشنيده گوش چرخ از آن ظلم بر مزيد
گلگون سوار معركه‌ى كربلا حسين ***** رخشنده شمع انجمن انبيا حسين
آسوده دل ز بحر فنا شو كه ايمن است ***** در كشتيى كه هست در او ناخدا حسين
جز مهر يار از همه چيزى بشست دست ***** جز عشق دوست بر همه زد پشت پا حسين
هر جا كه ديد رنج و بلايى به جان خريد ***** روز ازل چو كرد قبول بلا حسين
عهدى كه بست كرد وفا تا به كربلا ***** آموخت بر جهان همه رسم وفا حسين
اول عيال و مال و تن و جان و ملك و جاه ***** يكباره بذل كرد به راه خدا حسين
همّت نگر كه داد سر و جان و هرچه بود ***** بيعت ولى نكرد به آل زنا حسين
هرچند تشنه بود لبش ليك خضر را ***** بر چشمه‌ى حيات شدى رهنما حسين
فرياد از آن زمان كه شد از ظلم آسمان ***** بى‌يار و بى‌برادر و بى‌اقربا حسين
چون مصحف مجيد به بت خانه‌هاى چين ***** تنها ميان آن همه‌ى اشقيا حسين
تنها ز گريه‌اش نه همى سنگ مى‌گريست ***** «الدّهر قد تزلزل لمّا بكا١» حسين
بى‌كس ميان آن همه خونخوار دشمنان ***** غير از خدا نداشت كسى آشنا حسين
عزم طواف تربت او كن دلا كه هست ***** ركن و مقام و كعبه و سعى و صفا حسين
گر خون‌بهاى خون شهيدان طلب كند ***** غير از خدا طلب نكند خون‌بها حسين
مدح خداى راست سزاوار و گوش او ***** از ناسزا شنيد بسى ناسزا حسين
چون آفتاب شهره شود در همه جهان ***** گر بنگرد ز لطف به سوى هما حسين
از آفتاب روز جزا غم مخور كه هست ***** صاحب لوا به عرصه‌ى روز جزا حسين
در عرصه‌ى قيامت و هنگام دار و گير
غير از ولاى او نبود هيچ دستگير٢

***

[١] روزگار از گريه‌ى حسين متزلزل است.

[٢] ديوان هماى شيرازى؛ ج ٢، ص ١٠١٨.