گيرم كه خون تازه جوانان حلال بود ***** آب فرات را كه به طفلان حرام كرد؟
خنگ فلك گرفت ز دست قضا عنان ***** آن دم كه شمر، رخش شقاوت لجام كرد
افتاد لرزه از ملكوت آن زمان كه سر ***** از كين جدا ز پيكر آن تشنه كام كرد
از شش جهت ز بس كه جهان انقلاب يافت ***** گويى مگر كه روز قيامت قيام كرد
شد سنگ خاره آب ز صبرى كه در عطش ***** اصحاب آن شهنشه والا مقام كرد
معجر به خوارى از سر دخت نبى ربود ***** گردون نكو به آل على احترام كرد
زينب چو ديد آتش بيداد كوفيان ***** بر پا ز دود آه به گردون خيام كرد
آن طفل شيرخوار كه در كام از عطش ***** نوك خدنگ را سر پستان مام كرد
انصاف كس نداد به جز تير آبدار ***** كآبى به حلق تشنه‌ى آن تشنه كام كرد
ظلمى كه شد ز كوفى و شامى بر اهل بيت ***** نه كافر فرنگ و نه ترساى شام كرد
فرياد از آن گروه كه با عترت رسول
كردند آنچه دل شود از گفتنش ملول
جمعى كه خلقت دو جهان شد بر ايشان ***** دادند در خرابه‌ى بى‌سقف جايشان
قوم زنا به قصر زر اندود كامران ***** آل رسول در غل و زنجير پايشان
آيينه‌ى جمال خدايند و از جلال ***** خورشيد هست آينه‌ى عكس رايشان
آن اختران برج رسالت كه آسمان ***** با صد هزار ديده بگريد بر ايشان
آن خسروان كشور ايمان كه از شرف ***** جبريل بود خادم دولتسرايشان
جمعى كه آسمان بود از مهرشان به پا ***** قومى كه كردگار بگويد ثنايشان
بيمار و خسته جان و گرفتار و ناتوان ***** جز خون دل نبود دوا و غذايشان
پامال سمّ اسب جفا گشت اى دريغ ***** آن جسمها كه جان دو عالم فدايشان
چون اصل دين ولاى رسول است و آل او ***** واجب بود به خلق دو عالم ولايشان
آنان كه پاس حرمت احمد نداشتند ***** جز نار قهر نيست به محشر جزايشان
آنان كه گريه در غم آل نبى كنند ***** فردوس و سلسبيل ببخشد خدايشان
اى ديده گريه در غم آل رسول كن
خود را به روز حشر ز اهل قبول كن
از كوفه سوى شام روان شد چو قافله ***** افتاد در سرادق افلاك ولوله
شد از خروش و ناله جهان پر ز انقلاب ***** گشت از شرار آه فلك پر ز مشعله
روز قيامت است تو پنداشتى كه بود ***** از شش جهت زمانه پر آشوب و غلغله
ابرى كه مى‌گريست در آن دشت هولناك ***** چشم سكينه بود به دنبال قافله
نيلى رخش ز سيلى شمر اى دريغ شد ***** آن بانويى كه ماه نبودش مقابله
طفلى كه در كنار چو جان داشتى حسين (ع) ***** دور از پدر فتاد ز جان چند مرحله