فرمود بنگريد به فردوس جايتان ***** ديدند و شد شب شهدا همچو روز عيد
آمدند اسحر١ بر آن قوم نيك‌بخت
كاى جيش حق به كوى شهادت كشيد رخت
آمد يكى غلام سيه روى دل سپيد ***** دل در برش ز شوق شهادت همى تپيد
آزاد كرده بودش اندر ره خدا ***** چرخ سپيد چشم، سياهى چو او نديد
با روى او چو داشت شب قدر نسبتى ***** حق بر هزار ماهش از آن روى برگزيد
با شاه گفت: «اى كه ولاى تو كرده فرض ***** ايزد به هر سياه و سپيدى كه آفريد
فرماى تا به راه تو جان را كنم فدا ***** اى در كف تو جنّت فردوس را كليد
صد چشمه از محبّت تو در دلم گشود ***** چون آب زندگى كه ز ظلمات شد پديد»
فرمود شاه دين كه سر خويش پاس دار! ***** بر شب ستاره ريخت چو از شاه اين شنيد
گفتا: چه مى‌شوى كه من تيره روى را ***** با خود برى به خلد و گشايى در اميد
منگر سياهيم كه به سوى خليل حق ***** ذبح فدا سياه ز سوى خدا رسيد
پذيرفت شاه و گفت كه رويت سپيد باد ***** جان را كنون به نعمت فردوس ده نويد
آمد به سوى معركه با تيغ هندوى ***** در دشت زنگيانه يكى نعره بركشيد
تيغ برهنه در كف زنگى غلام تافت ***** ز ابر سياه، برق تو گفتى همى جهيد
خونش به راه شاه شهيدان بريختند ***** جنّت، درم خريده به يك مشت خون خريد
همرنگ زاغ بود و به يمن قبول شاه ***** طاووس خُلد گشت و به خُلد برين چميد
آمد به سوى شاه حبيب خميده پشت
گفت اى كليد دوزخ و جنّت ترا به مشت
پيرانه سر به معركه جولانم آرزوست ***** دشت مصاف و عرصه‌ى ميدانم آرزوست
سر باختن چو گوى به ميدان عشق شاه ***** با قامتى چو خم شده چوگانم آرزوست
يك دشت پر ز ديو و سليمان ستاده فرد ***** جان باختن به راه سليمانم آرزوست
شد سير از مصاحبت جسم، جان من ***** ديدار حور و صحبت رضوانم آرزوست
پشتم خميده گشت ز پيرى بنفشه‌وار ***** از دست حور، دسته‌ى ريحانم آرزوست
دادش اجازه شاه، سوى خصم رفت و گفت: ***** «در راه شاه، باختن جانم آرزوست»
موى سپيد كرده به خون سرخ كاين چنين ***** رفتن سوى پيمبر يزدانم آرزوست
شاه آمد و نهاد سرش در كنار خويش
فرمود: «باو مزد تو با كردگار خويش»
زينب گرفت دست دو فرزند نازنين ***** مى‌سود روى خويش به پاى امام دين
گفت اى فداى اكبر تو جان صد چو آن ***** گفت اى نثار اصغر تو جان صد چو اين

[١] اسحر: جادوتر.