١
امروز روز تعزيه‌ى آل مصطفى است ***** امروز روز ماتم سلطان كربلاست
روزيست اين كه نخل فتوّت ز پا فتاد ***** روزيست اين كه شور قيامت بپاى خاست
برگِرد عرش مرثيه‌خوان است جبرئيل ***** در آسمان به حلقه‌ى كرّوبيان عزاست
خامش نشسته بلبل ازين غم به طرف باغ ***** وز بانگِ نوحه سربه‌سر آفاق پر صداست
بر لب حديثشان غم فرزند فاطمه است ***** حور و پرى كه بر تنشان پيرهن قباست
از مصطفى و آل، حيا در جفا نكرد ***** با ما زمانه را سر و برگ وفا كجاست‌؟
جمعى كه عالم است طفيل وجودشان ***** بنگر به حالشان ز جفا و ستم چه‌هاست
چون خون نور ديده‌ى زهرا به خاك ريخت ***** خون گر رود ز ديده‌ى گريان ما، رواست
از قصّه لب ببندم و گريم درين عزا ***** خود طاقت شنيدن اين ماجرا كه راست‌؟
جن و ملك به نوحه در آمد، عزاى كيست‌؟
اين شور در زمين و فلك از براى كيست‌؟

٢
آن روز گشت خون دلِ ما به ما حلال ***** كالود چرخ پنجه به خون نبىّ و آل
صد قرن بگذرد اگر از دور آسمان ***** از جبهه‌ى جهان نرود گرد اين ملال
بيرون نرفت گر ز تنم جان غريب نيست ***** كاين ماجرا تمام نگنجيد در خيال
ديگر ثبات مى‌نكند دور آسمان ***** كاين حدّ ظلم نيك نيامد ازو به فال
عمر فلك گذشت و به هر گوشه‌اى هنوز ***** اين تعزيت به جاست زهى حزن بى‌زوال
گر اين نديده بودمى از دور آسمان ***** مى‌گفتمى ازوست چنين جرأتى محال
با اين دو چشم تر چقدر خون توان فشاند ***** گيرم رود به گريه مرا عمر ماه و سال
يك عمر چيست، گر بودم صد چو عمر نوح ***** كم باشد از براى چنين ماتمى مجال
تا يك دو روز هست مجالى درين عزا ***** اى ديده گريه سر كن و اى دل ز غم بنال
بيش از هزار سال شد اكنون كه ماتم است
از بهر او هنوز چنين ماتمى كم است

٣
نور دو چشم فاطمه و بوتراب كو؟ ***** تاريك گشت هر دو جهان، آفتاب كو؟
مهمان كربلا كه به غير از سنان و تيغ ***** او را به حلقِ تشنه نكردند آب كو؟
غلمان و حور تعزيه دارند و سوگوار ***** اى روزگار، «سيّد اهل شباب١» كو؟
آن سرورى كه بر سر منبر، نبى مدام ***** مى‌خواند مدح او به دو صد آب و تاب كو؟

[١] اشاره به حديث «الحسن و الحسين سيّدا شباب اهل الجنّة»