نگذاشته نم، در راه كس گريه‌ى خونين ***** اين موج فشرده‌ست كه گويند سراب است
تا گُل گُل خون شهدا ريخته بر خاك ***** چشم گل ازين واقعه پر اشك گلاب است
از حسرت آن تشنه لب باديه‌ى غم ***** هر موج خراشى‌ست كه بر چهره‌ى آب است
با چهره‌ى پر خون چو درآيد به صف حشر ***** زان شور ندانم كه را فكر حساب است
خواهد كه رساند به جزا قاتل او را ***** زان اين همه با ابلق ايّام شتاب است
اى صبح جزا، سوخت دل خلق ازين غم ***** شايد تو برين داغ شوى پنبه‌ى مرهم ***
پر ساخته اين غصّه ز بس كوه گران را ***** تا هم نفسى يافته، سر كرده فغان را
آه اين چه عزايى است كه هر شب فلك پير ***** در نيل كشد جامه زمين را و زمان را؟
بسته‌ست لب خنده بر ايّام، ندانم ***** چون كرد صدف بهر گهر باز دهان را
زان روز كه آن نخل قد از پاى درآمد ***** چون ديد چمن بر سر پا، سرو روان را؟ ***
چراغ ديده‌ى عُبّاد، حضرت سجّاد ***** كه آفتاب چو مه نور از او نمايد وام
ز ذكر واقعه‌ى كربلا نياسودى ***** دلش كه مقرى تسبيح ناله بود مدام
ز تند باد جلال خدا تن زارش ***** چو موج قلزم رحمت هميشه بى‌آرام
چو خوشه، زرد ولى دانه‌كش ضعيفان را ***** چو گل، شكسته و ليكن شكفته روى مدام
غريب، ليك وطن سايه‌اش غريبان را ***** يتيم ليك پدر ز التفات بر ايتام
ز حلم كرده به هم يار، جرم و بخشش را ***** به علم داده جدايى، حلال را ز حرام
چو چشم خويش، كف او مدام در ريزش ***** چو بحر همّت خود، دل هميشه بى‌آرام
فكنده بار علايق ز خويش، تا كه كشد ***** به خانه‌ى فقرا، آب و نان به دوش مدام
ز بس خضوع، شدى آب در نماز، اگر ***** براى سجده نبودى ضرور هفت اندام
عدوى او كه دماغش ز دود جهل پر است ***** به حشر كى رسدش بوى مغفرت به مشام‌؟
سخن رسيد به سر منزل دعا واعظ ***** عنان بكش كه نه اين راه را بود انجام
قلم مناز به بازوى خود، كه ممكن نيست ***** رسد به پايه‌ى قدرش كمند طول كلام
غرض از اين همه، اظهار بندگى است مرا ***** وگرنه من كيم آن قدر كو، و مدح كدام‌؟
سزاى درگه او نيست تحفه‌يى در كف ***** مرا به غير دعا، و السلام و الاكرام
بود به جيب مكان، تا چو مهر صفحه‌ى خاك ***** بود به دست زمان، تا چو سبحه شهر صيام
برد به خاك درش سجده، جبهه‌ى عالم ***** كند به ذكر خوشش دور، سبحه‌ى ايّام١

***
قضا به دور جهان از فلك حصار كشيد ***** كه خوش دلى نتواند به گِرد ما گرديد

[١] ديوان واعظ قزوينى؛ ص ٤٩٩.