آنگه به سوى تربت زهرا رويد زار ***** آن جا براى من كفِ خاكى به سر كنيد
وانگه رويد بر سر خاكِ برادرم ***** آن سُرمه را به نيّت من در بَصر كنيد
وانگه به آه و ناله‌ى جانسوزِ دل گسل ***** احباب را ز واقعه‌ى ما خبر كنيد
گوييد: كان غريبِ ديار جفا، حسين ***** گرديد كشته، چاره‌ى كار دگر كنيد
اى دوستان، چو نام لبِ خشك من بريد ***** بر يادِ من ز خونِ جگر، ديده تر كنيد
هرگه كنيد يادِ لب چون عقيقِ من ***** از اشكِ ديده، دامنِ خود پرگهر كنيد
هر سال چون هلالِ محرم شود پديد ***** بنشسته در مصيبتِ من گريه سر كنيد
هر ماتمى كه تا به قيامت فرا رسد ***** در صبر آن به واقعه‌ى من نظر كنيد
در محنتِ مصيبت دور و دراز من ***** هر محنتى كه روى دهد مختصر كنيد
از شيونى كه در حرم آنگه بلند شد
دلهاى قدسيان همگى دردمند شد

٩
بعد از وداع كان شرف خاندان و آل ***** آهنگ راه كرد سوى معرضِ قتال
ذوقِ شهادتش به سر افتاد در شتاب ***** با شوق در كشاكش و با صبر در جدال
انديشه‌ى القاى الهيش در نظر ***** تمهيد پادشاهى جاويد در خيال
در بركشيده آن طرفش شوقِ باب و جدّ ***** دامن كشيده اين طرف انديشه‌ى عيال
تيغى چو برق در كف و تنها چو آفتاب ***** چون تيغ رو نهاد بدان لشكر ضلال
ناگه ز خيمه‌هاى حرم بيشتر ز حد ***** آمد صداى ناله و افغان به گوش حال
برگشت شاه دين و بپرسيد حال چيست‌؟ ***** گفتند ناگهان كه فلان طفل خردسال
از قحط آب گشته چو ماهى به روى خاك ***** وز ضعف تشنگى شده چون پيكر هلال
بگريست شاه و بستدش از دايه بعد از آن ***** آورد در برابر آن قوم بد فعال
گفت اى گروه بدكنش، اين طفل بى‌گناه ***** از تشنگى چو مو شده، از خستگى چو نال
آبى كه كرده‌ايد به من بى‌سبب حرام ***** يك قطره زان كنيد بدين بى‌گنه حلال
پس ناكسى ز چشمه‌ى پيكان خون چكان
آبى به حلق تشنه‌ى او ريخت بى‌گمان

١٠
زين آتش ستم كه برافروخت روزگار ***** دلهاى خلق سوخت چه پنهان چه آشكار
افتاد در ملايك هفت آسمان خروش ***** بگريستند جنّ و پرى جمله زار زار
شد آب بى‌قرار زمين‌گير همچو كوه ***** شد خاك پر شتاب سبك خيز چون غبار
پيچيده دود، در دل آتش از اين ستم ***** شد باد خاك بر سر و گشت آب خاكسار
برخاست گرد تا برد اين قصّه را به عرش ***** برجست باد تا برد اين غم به هر ديار