زد بال و پر كبوتر مجروح كربلا ***** گويى كه پر كشيد ز تن روح كربلا
آن دم امام تير ز حلقش برون كشيد ***** دستى به ناز كاكل آن غرق خون كشيد
بوسيد باز آن گلوى پاره‌پاره را ***** پاشيد تا خدا گل و خون و ستاره را
آن سان كه سقف عرش ز خون رنگ گل گرفت ***** فوج فرشتگان خدا را جنون گرفت
اصغر پرنده‌اى كه پر و بال وا نكرد ***** بر هستى، آه ديده‌ى اقبال وا نكرد
اصغر كبوتر حرم و يا كريم عشق ***** اصغر شكوه پرپر گل در نسيم عشق
اى قفل راز اسم پدر را كليد تو ***** يا ايها الشهيد تو، و ابن الشهيد تو
اى بى‌سنان و تيغ و سپر كشته الوداع ***** وى پيش چشم‌هاى پدر كشته الوداع١

***

دو دريا:
رو سوى خيمه‌ها، ز دل دشت بى‌بهار ***** اسبى عنان گسيخته، برگشت بى‌سوار
يك زن، كه سخت هيأت مردان مرد داشت ***** بعد از حسين، يك دل طوفان نورد داشت
تا ديد غرق خون، بدن چاك‌چاك شاه ***** افكند خويش را ته گودال قتلگاه
خورشيد ديده‌يى كه شود محو ماهتاب‌؟! ***** مهتاب ديده‌يى كه بپيچد بر آفتاب‌؟!
در بطن خون و خاك، دو تنها تو ديده‌يى‌؟ ***** در گودى مغاك، دو دريا تو ديده‌يى‌؟!
زنها مگر كه خاك به دامان نمى‌كنند؟ ***** يا آنكه موى خويش، پريشان نمى‌كنند؟
پس از چه زينب آن همه ستوار مانده بود؟! ***** در ملتغاى تيغ، على‌وار مانده بود؟!
از عشق و زخم، ملغمه‌ى جان او چكيد ***** دل، پاره‌پاره از سر مژگان او چكيد
آتش زدند خيمه به خيمه، بهار را ***** تا بگسلند قامت آن سوگوار را

***

خلسه‌ى خون:
ظهرى غريب بود و، به صحرا شدم خموش ***** «باريده بود عشق ادرك اخاك بر دوش»
از دور، چند خيمه هويدا در التهاب ***** و آن سوى‌تر، سواد سپاهى كه در سراب
نزديك‌تر كه آمدم، آهم زبانه زد ***** آهى كه چرخ خورد و، مرا تازيانه زد
دانستم آنكه بسى دير كرده‌ام ***** اين بار نيز تكيه به تقدير كرده‌ام!
ديدم كه ذو الجناح، چو كوه ايستاده است ***** آن سو، زنى در اوج، شكوه ايستاده است
ديدم زمان، زمان وداعى‌ست ديدنى ***** در چشم او ز اشك، سماعى‌ست ديدنى
ديدم كه عشق، تيغ دو دم برگرفته است ***** ديدم حسين، هيأت حيدر گرفته است
لالِ تحيّر، آينه‌سان، شب نداشتم ***** مى‌خواستم، بتازم و، مركب نداشتم
مى‌خواستم به خلسه‌ى خون آشنا شوم ***** هفتاد و سوّمين سرِ از تن جدا شوم

[١] شب شعر عاشورا؛ ص ٣٨-٤١.