در عقيق لب من موج زند دريايى ***** كه شفابخش مسيحاست اگر بگذارند
يوسف مصر وجودم من و اين پيراهن ***** جامه‌ى روز مباداست اگر بگذارند
ريشه در خون و شرف، نهضت ما دارد و بس ***** سَنَد روشن فرداست اگر بگذارند

***
مدينه كاروانى سوى تو با شيون آوردم ***** ره آوردم بُوَد اشكى كه دامن دامن آوردم
مدينه در به رويم وا مكن چون يك جهان ماتم ***** نياورد ارمغان با خود كسى، تنها من آوردم
مدينه يك گلستان گل، اگر در كربلا بودم ***** ولى اكنون گلاب حسرت از آن گلشن آوردم
اگر موى سياهم شد سپيد از غم، ولى شادم ***** كه مظلوميّت خود را گواهى روشن آوردم
اسيرم كرد اگر دشمن، به جان دوست خرسندم ***** كه پيروزى به كف در رزم با اهريمن آوردم
مدينه اين اسارتها نشد سدّ رهم، بنگر ***** چه‌ها با خطبه‌هاى خود به روز دشمن آوردم
مدينه خواهى از آثار زنجير ستم بينى ***** امام عاشقان را بسته غل برگردن آوردم
مدينه يوسف آل على را بردم و اكنون ***** اگر او را نياوردم، ازو پيراهن آوردم
مدينه از بنى هاشم نگردد با خبر يك تن ***** كه من از كوفه پيغام سرِ دور از تن آوردم
مدينه گر به سويت زنده برگشتم مكن عيبم ***** كه من اين نيمه جان را هم به صد جان كندن آوردم

***

صداى سخن عشق:
كربلا چون دل ما در تب و تاب است هنوز ***** مگر اين دشت بلا تشنه‌ى آب است هنوز
كربلا مصحف آزادگى و ايثار است ***** عشق شيرازه‌ى اين طرفه كتاب است هنوز
«للّه الحمد» به ياد چمن عاشورا ***** چشم‌ها ساغر لبريز گلاب است هنوز
گرچه هر تشنه‌اى از جام شهادت نوشيد ***** جگر آب از اين غصّه كباب است هنوز
اختران چشم به راهند و همه شب مهتاب ***** قصّه‌گوى سفر شام خراب است هنوز
چارده قرن گذشته است ولى كام جهان ***** تلخ از خاطره‌ى بزم شراب است هنوز
عجبى نيست كه تا صبح قيامت گويند ***** گرچه بر داغ دل لاله ثواب است هنوز
گر كه با ديده‌ى دل سير كنى در اين دشت ***** عطش و آتش و خون پا به ركاب است هنوز
دامن از سايه كشيده است پس از عاشورا ***** چشم خورشيد به دنبال رباب است هنوز
نرم و آهسته بياييد كه يك غنچه‌ى ناز ***** «از صداى سخن عشق» به خواب است هنوز
روح موّاج ابا الفضل هم از شط فرات ***** به سوى خيمه‌ى گل‌ها به شتاب است هنوز١

***

رستاخيز سبز:
كربلا يعنى، دلى مشاق جانان يافتن ***** پرتو اشراق در آيينه‌ى جان يافتن

[١] رستاخيز لاله‌ها؛ ص ١٣٢.