چه بانويى كه به همراه يك مدينه صفا ***** گلاب گريه و يك كربلا مصيبت داشت
چه بانويى كه به خورشيد خون گرفته‌ى عشق ***** به قدر وسعت هفت آسمان محبت داشت
دل تو بود پر از شور و اشتياق حسين ***** كه لحظه لحظه‌ى عمرت ازين حكايت داشت
حسين نيز به شايستگى نثار تو كرد ***** هر آن چه عاطفه و التفات و رأفت داشت
نبود حاجت بوسيدن گلوى حسين حسين ***** با تو هزاران هزار صحبت داشت
حسين از تو جدايى نداشت در هر حال ***** مگر به خاطر انسى كه با شهادت داشت
چراغ آخرتش باد شاعرى كه سرود ***** دو مصرعى كه در او يك جهان طراوت داشت:
«نه ذو الجناح دگر تاب استقامت داشت ***** نه سيد الشهداء بر جدال طاقت داشت»
ستاره‌ى سحر تو كه روى خاك افتاد ***** هزار و نهصد و پنجاه و يك جراحت داشت
من و مكارم اخلاق زينبى هيهات! ***** كجا برابر خورشيد ذره جرأت داشت
تو آن يگانه اسيرى كه در چهل منزل ***** به دوش خسته‌ى خود كوهى از رسالت داشت
تو آن آفتاب حقيقت شدى به بزم يزيد ***** كه سعى بيهوده در محو واقعيّت داشت
تو خطبه خواندى و برهم زدى اساس ستم ***** ستمگر از سخنت جا به خاك ذلّت داشت
پيام خون و شرف را به شام و كوفه رساند ***** صداى روح نوازت كه رنگ محنت داشت
به هر بهانه به تفسير انقلاب نشست ***** كلام روح فزايت كه رنج غربت داشت
هلال يك شبه‌ات جلوه كرد از سر نى ***** كه با تو سوخته دل اشتياق صحبت داشت
پس از زيارت خون سر تو از مَحمل١ ***** شفق طلوع نمى‌كرد اگر مروّت داشت٢***

خون و شرف:
عشق سر در قدم ماست اگر بگذارند ***** عاشقان را سر سوداست اگر بگذارند
ما و اين كشتى طوفان‌زده موج بلا ***** ساحل ما، دل درياست اگر بگذارند
دشت از هُرم عطش سوخته و سايه‌ى غم ***** سايبان گل زهراست اگر بگذارند
آب بر آتش لبهاى عطشناك زدند ***** آرزوى من و سقّاست اگر بگذارند
دوش در گلشن ما بلبل شيدا مى‌گفت ***** باغ گل وقف تماشاست اگر بگذارند
هرچه گل بود ز تاراج خزان پرپر شد ***** وقت دلجويى گلهاست اگر بگذارند
طفل شش ماهه‌ى من زينت آغوش من است ***** جاى اين غنچه همين جاست اگر بگذارند
اين به خون خفته كه عالم ز غمش مجنون است ***** تشنه‌ى بوسه‌ى ليلاست اگر بگذارند
چهره‌اش، آينه‌ى حُسن رسول اللّه است ***** آرى اين آينه زيباست اگر بگذارند
اين گل سرخ كه از گلبن توحيد شكفت ***** آبروى چمن ماست اگر بگذارند

[١] محمل: اشاره دارد به حالت تأثر شديد حضرت زينب (س) در ديدار سر برادر كه گفته‌اند حضرت به شدت سر خود را به كناره و چوبه‌ى محمل زد و خون مقدّسش از آن جراحت جارى شد.

[٢] نقل از خراسان فرهنگى، سال اوّل، مرداد و شهريور ماه ١٣٧٠ ه‌. ش.