اصغر چنان گلبگرگ‌تر، بى‌شير مادر خون جگر ***** چون برگ گل اندر شرر، سوزان به فرياد و فغان
ششماهه طفل تشنه لب، از تشنه كامى در تعب ***** با هر نظر كردى طلب، آبى ز مادر بى‌زبان
«عابد» دگر گفتار بس، در سينه آتش شد نفس ***** آبى نداد آن روز كس، جز تير بر آن ناتوان

***
گشت وارون سير چرخ كينه‌توز ***** شاه خاور تكيه زد بر نيمروز
خور به قلب قبه خضرا رسيد ***** نيمروز روز عاشورا رسيد
ساعتى چند از طلوع آفتاب ***** رفت اما با هزاران انقلاب
وه، كه اين كوته زمان پر خطر ***** با چه سوز و التهابى شد به سر
نيمروزى ديد چرخ كج مدار ***** كه نبيند در هزاران روزگار
نيمروزى هر دمش يك عمر سوز ***** صد قيامت منطومى در نيمروز
ظهر بود و مهر مى‌تابيد نور ***** دشت بود آتش به جان همچون تنور
ساعتى چند از سحرگه مى‌گذشت ***** داشت حال ديگر آن تفتيده دشت
كربلا بود آرى آن صحراى غم ***** ليك نى آن كربلاى صبح دم
دشت حال ديگرى بگرفته بود ***** نقش آن صد پرده از غم مى‌نمود
آن كوير خشك پر ريگ روان ***** داشت از خون چشمه‌اى در هر كران
بود در آن وادى پرسوز و تف ***** صد چمن بشكفته گل در هر طرف
ارغوان از زخم و از خون ژاله‌اش ***** بر جگر صد داغ غم هر لاله‌اش
سروها افتاده از پا هر كنار ***** غنچه‌ها پرپر ز جور نيش خار
رشك باغ خلد، دشت پر خطر ***** شد به تنهايى در آن نظاره‌گر
در كنار هر گل و هر نوگلى ***** ناله‌اى سر مى‌دهد چون بلبلى
باغبان گلشن عشق و، وِداد ***** قصه‌ها از گلى دارد به ياد
خيره سازد ديده چشم انداز دشت ***** زنده مى‌دارد به خاطر سرگذشت
اكبر آن چرخ وفا را ماه نو ***** كاروان هاشمى را پيشرو
دور عمرش چون ستاره صبحدم ***** با فروغ بيش و با دوران كم
آه اينجا بود؛ كآن سرو روان ***** برفتاد از پا ز جور ناكسان
كرد اينجا جرعه‌ى آبى طلب ***** آن نگارين چهره و ياقوت لب
در شتاب رستخيز كارزار ***** رسته بود از دستبرد گيرودار
تا مگر از جرعه‌اى لب تر كند ***** قُوت جان آميزه‌ى شكر كند
تاب حسرت جوهر جان آب كرد ***** تا مگر او ر توان سيراب كرد
جام آبى گر، به جان دادى قضا ***** بود ارزان در چنان بيع و شرا
سوز دل مى‌خواست اما عشق يار ***** تا نمايد قدر خود زرّ عيار