شورى به سر فتاده كه جاى مقال نيست ***** جز غم نصيب مردم شوريده حال نيست
باغ حيات را پس ازين اعتدال نيست ***** «در بارگاه قدس كه جاى ملال نيست»
«سرهاى قدسيان همه بر زانوى غم است»
خلق جهان ز سوز نهان نوحه مى‌كنند ***** از دست داده تاب و توان نوحه مى‌كنند
هرجا ز ديده اشك فشان نوحه مى‌كنند ***** «جنّ و ملك بر آدميان نوحه مى‌كنند»
«گويا عزاى اشرف اولاد آدم است»
شاهى كه افتخار بدو كرده عالمَين ***** بابش على و فاطمه را هست نور عين
از شرم روى او به حجابند نيِّرين ***** «خورشيد آسمان و زمين نور مشرقين»
«پرورده‌ى كنار رسول خدا حسين (ع)»

٢
كردند كوفيان همه دامان كربلا ***** گلگون ز خون پاك شهيدان كربلا
خون موج زد ز بحر خروشان كربلا ***** «كشتى شكست خورده‌ى طوفان كربلا»
«در خاك و خون فتاده به ميدان كربلا»
كس در زمانه نيست كزين غم فسرده نيست ***** آن كو كه دل شكسته ازين درد نيست كيست
هرچند كار چرخ فسونگر ستمگريست ***** «گر چشم روزگار بر او فاش مى‌گريست»
«خون مى‌گذشت از سر ايوان كربلا»
در نينوا نبود چو آبى به غير اشك ***** چشم فلك نديد سرابى به غير اشك
اطفال را نبود جوابى به غير اشك ***** «نگرفت دست دهر گلابى به غير اشك»
«زان گل كه شد شكفته به بستان كربلا»
با آنكه بود شاه بر آن قوم، ميهمان ***** بر قتل او كمر همه بستند بر ميان
كى اين ستم رسيده به مهمان ز ميزبان ***** «از آب هم مضايقه كردند كوفيان»
«خوش داشتند حرمت مهمان كربلا»
باد خزان به گلشن آل على وزيد ***** از عرشِ زين چو شاه به روى زمين رسيد
آن دم كه تشنه لب لب شط مى‌شدى شهيد ***** بودند ديو و دد همه سيراب و مى‌مكيد»
«خاتم ز قحط آب سليمان كربلا»
داغى نشسته بر رخ گردون كه تا ابد ***** زين جانگداز واقعه هرگز نمى‌رود
دلها درون سينه ز اندوه مى‌تپد ***** «زان تشنگان هنوز به عيوق مى‌رسد»
«فرياد العطش ز بيابان كربلا»
دون همّتان ز حىّ توانا نكرده شرم ***** از اهل بيت و عترت طه نكرده شرم
زان تشنه كشته بر لب دريا نكرده شرم ***** «آه از دمى كه لشكر اعدا نكرده شرم»
«كردند رو به خيمه‌ى سلطان كربلا»