حاج اصغر عرب متخلّص به «خرد» به سال ١٣٠٠ ه‌. ش در شيراز به دنيا آمد. او عضو فعّال حزب برادران بود و با روزنامه‌هاى ارگان آن حزب به نامهاى «شفق» و «آئين برادرى» و «همه» همكارى داشت و خود روزنامه‌اى به نام «مرد بازار» منتشر مى‌كرد.

وى شعر مى‌گويد و بيشتر اشعارش مضامين مذهبى دارد و تاكنون چندين دفتر از اشعار خود را به نامهاى «زلزله»، «گلزار عشق»، ترجمه‌ى منظوم فارسى دعاهاى «كميل»، «زيارت عاشورا»، «ندبه»، «وارث» و «جامعه كبيره»، انتشار داده و مجموعه‌ى «پيوندهاى زرين» او شامل تضمين‌هاى غزليات سعدى و حافظ است١.

-*-

نور خدا:
لاله‌گون دشت غم از خون خدا مى‌بينم ***** اين عجب بين كه چه نورى ز كجا مى‌بينم
عجبى نيست كه شد كربُ بلا كعبه‌ى عشق ***** در خرابات مغان نور خدا مى‌بينم
ملك الحاج تو در خانه و من كربُ بلا ***** خانه مى‌بينى و من خانه خدا مى‌بينم
كوى جانبازى و عشق است كه خاك در آن ***** قبله‌ى حاجب و محراب دعا مى‌بينم
اى حسين آنچه ز كار تو شده عالم گير ***** با كه گويم كه در اين پرده چه‌ها مى‌بينم
اثرات جهش و جنبش تو در دنيا ***** فكر دور است همانا كه خطا مى‌بينم
دين و آزادى و مردى اگر امروز بجاست ***** اين همه از نظر لطف شما مى‌بينم
بوى مشك است ز خون دادن مردان خدا ***** آنچه من هر سحر از باد صبا مى‌بينم
منتظر باش رسد منتقم دادستان ***** كه من اين مسأله بى‌چون و چرا مى‌بينم
اى «خرد» ذكر مصيبت ز دل حافظ گوى ***** كه من او را ز محبان خدا مى‌بينم

***

ماه بنى هاشم:
تو اى ماه بنى هاشم به هرجا جلوه بنمايى ***** درى باشد كه از رحمت به روى خلق بگشايى
سروش رحمتى انور هدايى، فضل رحمانى ***** تو از هر در كه باز آيى بدين خوبى و زيبايى
به صحراى شهادت دريم خون، روز جان بازى ***** تو زيبا رو چنان خوبى كه زيبايى بيارايى
على با چهره‌ى ايزد نمايى مى‌شود پيدا ***** در آن معرض كه چون يوسف جمال از پرده بنمايى
به مردىّ و دليرىّ و جوانمردىّ و جان بازى ***** مرا در رويت از حيرت فروبسته‌ست گويايى
تو خورشيد شهيدانى و شمع بزم آزادى ***** كه همچون آفتاب از جام و حور از حلّه پيدايى
از اين در، رانيم يا خوانيم هرگز نخواهم شد ***** كه گر تلخ است، شيرين است از آن لب هرچه فرمايى
به طوفان الم غرقم، بيا مشكل گشايى كن ***** چو پايابم برفت از دست دانستم كه دريايى
«خرد» در وصف بو فاضل ز «سعدى» شكر آورد ***** مسلّم نيست طوطى را در ايّامت شكر خايى٢

[١] سيماى شاعران فارس در هزار سال؛ ج ٢، ص ٩١٨.

[٢] مصراع دوم ابيات اين غزل از سعدى تضمين شده است.