پدرش حاج محمد جواد از نيكوكاران به نام محل بود، علاقه‌ى ملكى و تجارت زندگانى او را مرفّه مى‌داشت معهذا راضى به نظر نمى‌رسيد و مايل بود فرزندانش صاحب علم و دانش شوند و وسايل اين كار در بلوك فراهم نبود از اين رو با خانواده به شهر اصفهان كوچ كرده و فرزندان را به معلّمين و مربيان آن زمان سپرد. در آن زمان مدارس و حوزه‌هاى علم و ادب اصفهان شهرت و رونق به سزا داشت و ديرى نپاييد كه مسرور در سايه‌ى نبوغ ذاتى، تحصيلات مقدماتى را پشت سر گذاشته و به مراكز علم و دانش دست يافت و از درس استادان نامى كسب نور نمود.

مسرور از ٩ سالگى اشعارى سرود و در ١٢ سالگى اشعار خود را در انجمن ادبى اصفهان خواند و در محضر شادروان دهقان سامانى مايه تحسين و تعجب شعرا گشت. پس از چندى عازم شيراز شد و زبانهاى قديم و خطوط باستانى را در محضر فرصت شيرازى آموخت و در مراجعت به اصفهان اشعار انتقادى خود را با امضاى مستعار در جرايد اصفهان و تهران منتشر ساخت.

وى براى كسب دانش به خراسان و كاشان نيز سفر كرد. دو سال نيز در تهران به خدمت وزارت فرهنگ در آمد و از سال ١٣٠٢ ه‌. ش. به مدت ٣٦ سال عهده‌دار تعليم و تربيت مردان امروز بود. استاد مسرور علاوه بر تبحّر در فنون شعر و ادب در ريشه‌ى لغات قديمى و اشعار و اصطلاحات مشكل شعرى غريزه‌ى الهام بخشى داشت١.

-*-

بزمگاه شهيدان:
نكوتر بتاب امشب اى روى ماه ***** كه روشن كنى روى اين بزمگاه
بسا شمع رخشنده تابناك ***** ز باد حوادث فرو مرده پاك
حريفان به يكديگر آميخته ***** صراحى شكسته قدح ريخته
به يكسوى ساقى برفته ز دست ***** به سوى دگر مطرب افتاده مست
بتاب اى مه امشب كه افلاكيان ***** ببينند جان بازى خاكيان
مگر نوح ببيند كز اين موج خون ***** چسان كشتى آورد بايد برون
ببيند خليل خداوندگار ***** ز قربانى خود شود شرمسار
كند جامه موسى به تن چاك چاك ***** عصا بشكند بر سر آب و خاك
مسيحا اگر بيند اين رستخيز ***** صليب و سلب٢ را كند ريز ريز
محمّد سر از غرفه آرد برون ***** ببيند جگر گوشه را غرق خون٣

[١] ديوان حسين مسرور؛ مقدّمه.

[٢] سلب: جامه و پوشش.

[٣] راز الهام؛ ص ٤٧.