٢
داد از تو اى سپهر كه بيداد كرده‌اى ***** باز اين چه فتنه‌ايست كه بنياد كرده‌اى
غمگين نموده‌اى تو دل دوستان حق ***** وانگاه جان دشمنشان شاد كرده‌اى
كُشتى شه حجازى و سلطان شام را ***** در جام، باده تا خط بغداد١ كرده‌اى
كردى خراب عاقبت از كين مدينه را ***** پس شام شوم را ز نو آباد كرده‌اى
جاى نگار، دست عروس فكار را ***** رنگين ز خون تارك داماد كرده‌اى
اى سست مهرِ سخت دل، آزارِ اهل بيت ***** گاهى به شام و گه به سَناباد٢ كرده‌اى
آبى كه داده‌اى تو بر اطفال تشنه لب ***** سرچشمه‌اش ز دشنه‌ى فولاد كرده‌اى
اى سرو ذكر قامت اكبر نموده‌اى ***** زين قصّه پا به گِل قد شمشاد كرده‌اى
آنان كه بود صد چو سليمان غلامشان ***** بنياد عمرشان همه بر باد كرده‌اى
اى تشنه لب ثواب شهيدت دهند اگر ***** خوردى چو آب از لب او ياد كرده‌اى
حاصل به غير باد ندارى چو نى «طرب» ***** از جور چرخ هرچه تو فرياد كرده‌اى
داد از تو و جفاى تو اى آسمان دون
يكباره زين الم نشدى از چه سرنگون‌؟

٣
چون شد گه شهادت سلطان كربلا ***** افتاد شور و لرزه در اركان كربلا
طوفان غم رسيد چو بر كشتى حسين ***** خون گريه كرد نوح به طوفان كربلا
چوگان زلف چون على اكبر ز هم گشود ***** بس سر چو گو فتاده به ميدان كربلا
برخاست چون جرس ز پى كاروان شام ***** افغان كودكان ز بيابان كربلا
آوخ ز تير حرمله افتاد از نوا ***** اصغر كه بود بلبل دستان كربلا
از خون پاك تازه جوانان هاشمى ***** شد گلشنى عيان به گلستان كربلا
از تندباد حادثه‌ى دهر اى عجب ***** شد سوسنى خموش به بستان كربلا
ايوان كربلا شدى اى كاش سرنگون ***** چون شد شهيد خسرو ايوان كربلا
چون ديو خاتم از كف او در ربود خصم ***** بنشست بر سرير سليمان كربلا
شيران خشمناك ز زخم سنان و تير ***** خفتند هرطرف به نيستان كربلا
دردا ز بيشه كنده شد از تيشه‌ى ستم ***** اكبر كه بود سرو خرامان كربلا
ناگاه از فراز سِنانِ سَنانِ دون ***** خورشيد سر زدى ز گريبان كربلا

[١] قدما، جام باده و جام جم را با هفت خط وصف كرده‌اند: هفت خط داشت جام جمشيدى هر يكى در صفا چو آيينه
جور و بغداد و بصره و ازرق اشك و كاسه‌گر و فرودينه خط بغداد به بالا نزديك است و كنايه از لبريز و لبالب بودن است.

[٢] سَناباد: ناحيه‌اى از طوس كه امام رضا (ع) در آنجا به شهادت رسيد و مدفون شد. مشهد فعلى.