در كربلا گذر كن بر قتلگه نظر كن ***** رو ترك جان و سر كن كاين است شرط يارى
بر گنج علم يزدان بنشست شمر و برخاست ***** از اهل بيت اطهار افغان و آه و زارى
در خاك و خون سكينه غلطان چو ديد شه را ***** گفتا پدر ز جا خيز بنشين به شهريارى
بنگر كه شمر و خولى از تيغ و تازيانه ***** اين مى‌كشد به زورم وان مى‌كشد به زارى
جا داشت شاه مظلوم گويد به طفل معصوم ***** كاى داغدار محروم خو كن به سوگوارى
چندان گريست زينب بر كشته‌ى برادر ***** كز شش جهت فراتى شد از سرشك جارى
كلثوم اشكباران گفتا ز داغ ياران ***** كاى چرخ بر اسيران وقت است رحمت آرى
«عنقا» نه من بنالم از شور نينوا راست ***** نالان در اين گلستان چون من بود هزارى
اى پشت دين احمد پر شد ز كفر عالم ***** وقت است دست غيرت از آستين برآرى

***
ياد آيد زينبم كش لاله باشد داغدارى ***** هركجا بينم غريبى بيكسى دور از ديارى
نكته‌ى لعل و رخ اصغر به ياد آيد چو بينم ***** غنچه‌يى در گلستانى لاله‌يى در لاله‌زارى
قامت موزون اكبر راستى آيد به يادم ***** بنگرم چون سرو رعنايى به طرف جويبارى
مجمع آشفتگى باشد پريشان موى اكبر ***** ورنه ايشان هيچ نبود يا نشد از روزگارى
بويى از مشكين خط اكبر به همراه ارمغان بر ***** اى صبا بر تربت زهرا اگر آرى گذارى
عرض كن اى بانوى خلد از پريشانى زينب ***** آگهيت نيست يك مو كاين چنين دارى قرارى
گلستانى را كه پروردى به خون دل نظر كن ***** غرق خونش غنچه گل پژمرده لاله داغدارى
غنچه لعل اصغر و گل روى اكبر لاله ليلى ***** وقت آن آمد كه سر از غرفه‌ى جنّت برآرى
تا ببينى پاره‌پاره همچو گل از تير و خنجر ***** پيكرى را كش نبى از جان نكوتر داشت بارى
گفت با زينب سكينه عمه‌ى بى‌يار محزون ***** هست آيا همچو من آواره‌ى دور از ديارى
بى‌كسى بى‌ياورى بى‌خانمانى بى‌پناهى ***** بى‌دلى بى‌نان و آبى بى‌لباسى سوگوارى
مشترى شد سايه‌ى روى مرا خورشيد روزى ***** رفت اندر ابر خجلت شب چو ماه از شرمسارى
گفت زينب جان عمه غم مخور كاندر مدينه ***** خان و مانت هست و هم شهزاده‌يى هم شهريارى
چند مى‌دارى روا اى چرخ بى‌مهر از سر كين ***** آل عصمت پابرهنه آل سفيان در عمارى١

[١] همان؛ ص ٧٧٨-٧٨٥.