پاس حريم حق چو به خونش نداشتند ***** تعظيم حرمت حرم كردگار كرد
هنگام آن رسيد كه از جان وفا كند ***** عهدى كه از نخست به پروردگار كرد
زد خيمه از حرم چو به هامون خليل‌وار ***** جاويد كعبه كسوت نيلى شعار كرد
گفتا به زينب: آى و به محمل‌نشين كه چرخ ***** خواهد تو را به ناقه‌ى عريان سوار كرد
رايت نهاد در كف عباس زار و گفت: ***** خواهد سپهر قطع يمين و يسار كرد
بگرفت دست قاسم و گفتا كه بايدت ***** كفّ الخصيب١ وار، كف از خون نگار كرد
بوسيد روى اكبر و گفتا اين عذار ***** خواهد چو لاله جان مرا داغدار كرد
اول قدم به باديه كز گرد ره رسيد
از شام تا به ماريه صف صف سپه رسيد

چون خيمه برفراشت به ميدان كربلا ***** درياى فتنه گشت بيابان كربلا
آن كشتى وجود كه فلك النجاة بود ***** افتاد در تلاطم طوفان كربلا
اهريمنان شام ز كين حلقه برزدند ***** خاتم صفت به گرد سليمان كربلا
آبى كه كرده بود خدا مهر فاطمه ***** بستند باز بر رخ مهمان كربلا
ابرى برآمد از سپه كين سيه كه ساخت ***** تاريك و تيره ساحت و سامان كربلا
زان ابر تيره‌فام بر آن خشك لب نريخت ***** جز برق تيغ و ژاله‌ى پيكان كربلا
آه از دمى كه بستر و بالين ز خاك كرد ***** سلطان چاربالش٢ ايوان كربلا
واحسرتا، كه صرصر جور مخالفان ***** خاموش كرد شمع شبستان كربلا
دردا كه تيشه‌ى ستم از پاى در فكند ***** آزاده سروهاى خيابان كربلا
آن تن كه دوش فاطمه‌اش تكيه‌گاه بود ***** بى‌سر به خاك خفت به دامان كربلا
از مشرق سنان مخالف چو صبح تافت ***** يك نيزه‌وار مهر درخشان كربلا
تن‌ها به خون نهفته و سر بر نى آشكار
هامون ستاره بر شد و گردون ستاره بار٣

***
اى ظلمت شام مستقر باش ***** اى كوكب صبح مستتر باش
اى مهر مقيم باختر باش ***** اى چشم فلك به خواب در باش
اى مرغ سحر شكسته پر باش
ز اين شام سياه ظلمت اندوز ***** گر صبح شود ستاره افروز
از جان جهان برآورد سوز ***** بردوده دين سيه شود روز

[١] كفّ الخضيب: كف و دست خضاب شده و رنگين. نام يك صورت فلكى كه آن را شبيه كف و پنجه‌ى دستى دانسته‌اند.

[٢] چار بالش: تخت، مسند، كنايه از عناصر اربعه‌ى دنيا.

[٣] ديوان هنر جندقى؛ نسخه خطى مجلس، شماره ١٠٨٥، برگ ٩٩-١٠١.