دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ٨٠٩ - محتشم كاشانى
فلك
تيغ ملامت بركشيده ***** ز ماه نوالف بر سر كشيده
ازين غم آفتاب از قصر
افلاك
***** فكنده خويش را چون سايه بر خاك
عروس مه گسسته موى خود
را
***** خراشيده به ناخن روى خود را
خروش بحر از گردون گذشته
***** سرشك ابر از جيحون گذشته
تو نيز اى دل چو ابر
نوبهارى ***** ببار
از ديده هر اشكى كه دارى
كه روز ماتم آل رسول است
***** عزاى گلبن باغ بتول است
عزاى سيّد دنيا و دين
است ***** عزاى
سبط خير المرسلين است
عزاى شاه مظلومان حسين
است ***** كه
ذاتش عين نور و نور عين است
دمى كز دست چرخ فتنه
پرداز
***** ز پا افتاد آن سرو سرافراز
غبار از عرصه غبرا١ برآمد ***** غريو از گنبد خضرا برآمد
ملايك بىخود از گردون
فتادند ***** ميان
كشتگان در خون فتادند
مسلمانان خروش از جان
برآريد
***** محبّان از جگر افغان برآريد
درين ماتم بسوز و درد
باشيد
***** به اشك سرخ و رنگ زرد باشيد
بسان غنچه دلها چاك
سازيد ***** چو
نرگس ديدهها نمناك سازيد
ز خون ديده در جيحون
نشينيد
***** چو شاخ ارغوان در خون نشينيد
به ماتم بيخ عيش از جان
برآريد ***** به
زارى تخم غم در دل بكاريد
كه در دل اين زمان تخم
ملامت ***** بر
شادى دهد روز قيامت
خداوندا به حقّ آل حيدر ***** به حقّ عترت پاك پيمبر
كه سوى «محتشم» چشم عطا
كن
***** شفيعش را شهيد كربلا كن٢
[١] عرصه غبرا: كنايه از دنيا.
[٢] ديوان مولانا محتشم كاشانى؛ ص ٥٢٧ و ٥٧٣.