تو آن آفتابى كه ابر شقاوت ***** نسازد نهان چهره‌ى انورت را
سليمان تويى اى شهيد فضيلت ***** ربود اهرمن از چه انگشترت را
به روى ستمكار زد داغ باطل ***** اگر خصم دون طعنه زد خواهرت را
تو پاينده‌اى اى چراغ هدايت ***** نباشد خزان باغ گل پرورت را

***
هر آن كه زخمه‌ى عشقى به تار جان دارد ***** چو نى ز شور غم نينوا فغان دارد
هر آن كه قصه‌ى آن عشق آتشين گويد ***** به سان شمع ز دل شعله بر زبان دارد
چه ماجراست كه پيوسته راوى تاريخ ***** به درد و داغ از اين قصه داستان دارد
به رهگذار حوادث نشسته راوى پير ***** به لب حكايت آن گرد قهرمان دارد
همان شهيد فضيلت همان كرامت محض ***** كه كشته گشت ولى عمر جاودان دارد
كجا جهان پى حفظ حريم آزادى ***** چون او مجاهد آزاده‌اى نشان دارد
كجا زمانه چو او بهر قلب ديوِ ستم ***** شهاب روشنى اين سان در آسمان دارد
حسين اى شرف صِرف اى تجسم عشق ***** كجا بهار دل افروز تو خزان دارد؟
تو آن تجلّى نورى كه از كمال جلال ***** هماى عزم تو بر عرش سايبان دارد
فلك به سوگ تو كرده‌ست پيرهن نيلى ***** مَلَك عزاى تو در مُلك لامكان دارد
فلق ز ماتم تو كرده جامه چون من چاك ***** شفق ز خون تو رويى چو ارغوان دارد
زلال جارى خون تو همچو آب حيات ***** گذر ز ماريه بر بستر زمان دارد
تو اى حقيقت جاويد كى روى از ياد ***** كه مرغ عشق تو در سينه آشيان دارد
به هر ديار كه رويد شقايق از دل خاك ***** به سينه داغ ز درد تو دلستان دارد
كجا خليل به سان تو بهر هديه‌ى دوست ***** به فديه پير كهن سال و نوجوان دارد

***

جمال حق:
دميد تا ز افق مهر جانفزاى حسين ***** گرفت روشنى آفاق از ضياى حسين
جمال حق كه به ستر جلال بود نهان ***** شد آشكار ز آيينه لقاى حسين
چراغ بزم شهود است مهر طلعت او ***** حديث دلكش عشق است ماجراى حسين
فروغ طور تجلى‌ست نور مرقد او ***** حريم كعبه‌ى وصل است كربلاى حسين
همين نه زيور تاريخ نام اوست، كه هست ***** طراز عرش خدا نام دلرباى حسين
قسم به دولت آزادگان كه جاويد است ***** هر آن كه نوش كند ساغر بقاى حسين
هنوز از دل اين نيلگون رواق سپهر ***** به گوش زنده‌دلان مى‌رسد صداى حسين
ز پرده گشت برون ساز دستگاه ستم ***** خروش عدل چو شد نغمه ساز ناى حسين
بهاى خون وى افزون بوَد ز نقد دو كون ***** به جز خدا به خدا نيست خونبهاى حسين