اى اميرى كه علمدار شه كرب و بلايى ***** اسد بيشه‌ى صولت، پسر شير خدايى
به نسب پورِ دلير على آن شاه عدوكش ***** به لقب ماه بنى هاشم و شمع شهدايى
يك جهان صولت و پنهان شده در بيشه‌ى تمكين ***** يك ملك قدرت و تسليم به تقدير و قضايى
من چه خوانم به مديح تو كه خود اصل مديحى ***** من چه گويم به ثناى تو كه خود عين ثنايى
بى‌حسين آب ننوشيدى و بيرون شدى از شط ***** تويم فضل و محيط ادب و بحر حيايى
دستت افتاد ز تن مشك به دندان بگرفتى ***** تا مگر دست دهد باز سوى خيمه‌گه آيى
گره كار تو نگشود چو از دست، همانا ***** خواستى تا كه مگر عقده ز دندان بگشايى
هيچ سقّا نشنيدم كه لب تشنه دهد جان ***** جز تو اى شاه كه سقّاى يتيمان ز وفايى

***
ذكر سماواتيان ثناى ابو الفضل ***** خيل ملك خادم سراى ابو الفضل
با مژه رُوبد غبار، حور بهشتى ***** از حرم صحن با صفاى ابو الفضل
هيچ ز بيگانگى بحق نَبُرد راه ***** هر كه نگرديد، آشناى ابو الفضل
پا مكش از درگهش كه عقده گشايى ***** هست به دست گره‌گشاى ابو الفضل
غم نبرد راه بر دلش، به صف حشر ***** هر كه بود در دلش ولاى ابو الفضل
آب ننوشيد بى‌حسين و عجب نيست ***** اين روش از همّت و حياى ابو الفضل
شست به راه حسين دست و دل از جان ***** اجر ابو الفضل با خداى ابو الفضل
بس وفا داشت آن چنان كه بماندند ***** اهل وفا مات از وفاى ابو الفضل
باشه دين جز به نام سيّد و مولا ***** باز نشد لعل جانفزاى ابو الفضل
گشت كمان قدّ شاه دين چو عيان شد ***** غرقه به خون قامت رساى ابو الفضل١

***
از آن زمان كه خزان گشت نوبهار حسين ***** چو لاله خلق جهانند داغدار حسين
نيافت راه چو بر حلق خشك آن مظلوم ***** هنوز آب فرات است شرمسار حسين
بنوش آب و بياد آر زير خنجر شمر ***** ز شدّت عطش و قلب پر شرار حسين
فغان و آه كه لب تشنه غوطه‌ور گشتند ***** به خون خويش جوانان گلعذار حسين
ندانم آتش كين بود يا شرار عطش ***** كه سوخت خيمه‌ى اطفال دل فگار حسين
گلوى تشنه بريدند چون سرش از تن ***** عجب كه آب ببستند بر مزار حسين
ببين مودت ياران او كه تا محشر ***** به خاك و خون همه خفتند در كنار حسين
فراشت رايت مظلومى پدر تا حشر ***** به دست همّت خود طفل شيرخوار حسين
به عشق دوست چنان داد كار خويش انجام ***** كه عقل‌ها همه حيران بود به كار حسين

[١] تجلى عشق در حماسه عاشورا؛ ص ١٥٧ و ١٥٨.