نيست يك دل كز وقوع اين مصيبت داغ نيست ***** گريه، فرض عين هفتاد و دو ملت زين عزاست
بهر زوّارش كه مى‌آيند با چندين اميد ***** هر كف خاك از زمين كربلا دست دعاست
چند روزى بود اگر مهر سليمان معتبر ***** تا قيامت سجده‌گاه خلق، مهر كربلاست
زايران را چون نسازد پاك از گرد گناه ***** شهپر روح الامين، جاروب اين جنّت سراست
تكيه گاهش بود از دوش رسول هاشمى ***** آن سرى كز تيغ بيداد يزيد از تن جداست
آن كه مى‌شد پيكرش از بوى گل، نيلوفرى ***** چاك چاك امروز مانند گل از تيغ جفاست
آن كه بود آرامگاهش، از كنار مصطفى ***** پيكر سيمين او افتاده زير دست و پاست
چرخ از انجم در عزايش دامن پر اشك شد ***** تا به دامان جزا، گر ابر خون گريد رواست
مدحش از ما عاجزان، «صائب» بود ترك ادب ***** آن كه ممدوح خدا و مصطفا و مرتضاست١***
چون آسمان كند كمر كينه استوار ***** كشتىّ نوح بشكند از موجه‌ى بحار
لعل حسين را كند از مهر خشك لب ***** تيغ يزيد را كند از كينه آبدار
در چاه، سرنگون فكند ماه مصر را ***** يعقوب را سفيد كند، چشمِ انتظار
چون برگ كاه، در نظر عقل، شد سبك ***** هركس كه پشت داد به ديوار روزگار
خون شفق، ز پنجه‌ى خورشيد مى‌چكد ***** از بس گلوى تشنه لبان را دهد فشار
پور ابو تراب، جگر گوشه‌ى رسول ***** طفلى كه بود گيسوى پيغمبرش مهار
روزى كه پا به دايره‌ى كربلا نهاد ***** بشنو چه‌ها كشيد، ز چرخ ستم شعار
از زخم تيره بر بدن نازنين او ***** صد روزن از بهشت برين گشت آشكار
لعل لبى كه بوسه گه جبرئيل بود ***** بى‌آب شد ز سنگدليهاى روزگار
رنگين ز خون شده‌ست ز بى‌رويى سپهر ***** رويى كه مى‌گذاشت بر او، مصطفى، عذار
طفلى كه ناقة اللّه او بود مصطفى ***** خصم سياه دل، شده بر سينه‌اش سوار
عيسا، در آسمان چهارم گرفت گوش ***** پيچيد بس كه نوحه در اين نيلگون حصار
نتوان سپهر را به سر انگشت برگرفت ***** چون نيزه برگرفت سر آن بزرگوار؟
در ماتم تو چرخ به سر كاه ريخته‌ست ***** اين نيست كهكشان كه ز گردون شد آشكار
از بس كه طايران هوا خون گريستند ***** از ماتم تو روى زمين گشت لاله‌زار
خضر و مسيح را به نفس زنده مى‌كنند ***** آنها كه در ركاب تو كردند جان نثار
بگرى، كه اشك ماتميان حسين را ***** عرش التماس مى‌كند از بهر گوشوار
چون خاك كربلا نشود سجده‌گاه عرش‌؟! ***** خون حسين ريخت بر آن خاك مشكبار
«صائب» از اين نواى جگرسوز لب ببند ***** كز استماع آن جگر سنگ شد فگار٢

[١] ديوان صائب تبريزى.

[٢] تجلى عشق در حماسه عاشورا؛ ص ١٤٤ و ١٤٥.