از غم سياه شد در و ديوار روزگار ***** اين تيره فام غمكده، ماتم سراى كيست‌؟
اين صندلى مخمل مشكين به روى چرخ ***** كز شهريار خويش تهى مانده جاى كيست‌؟
خون شفق به چهره‌ى ايام ريختند ***** گلهاى اين چمن دگر از خار پاى كيست‌؟
خون در تنى نماند و همان گريه در تلاش ***** پيچيده در گلو نفسِ هاى‌هاى كيست‌؟
از استماع ناله دل از كار مى‌رود ***** اين نيش داده سربرگ جان نواى كيست‌؟
دل‌ها كباب گشت و درون‌ها خراب شد ***** اين آه دردناك دل مبتلاى كيست‌؟
بر كف نهاده‌اند جهانى متاع جان ***** دعوى همان به جاست، مگر خون بهاى كيست‌؟
سرتاسر سپهر پر از دود ماتم است ***** آخر خبر كنيد كه اينها براى كيست‌؟
گويا مصيبت همه دل‌هاى مبتلاست
يعنى عزاى شاه شهيدان كربلاست

٢
آن شهسوار معركه‌ى كربلا حسين ***** مهمان نو رسيده‌ى دشت بلا حسين
گلدسته‌ى بهار امامت به باغ دين ***** آن نخل ناز پرور لطف خدا حسين
آن خو به ناز كرده‌ى آغوش جبرئيل ***** آن پاره‌ى دل و جگر مصطفى حسين
آن نور ديده‌ى دل زهرا و مرتضى ***** يعنى برادر حسنِ مجتبى حسين
افتاده در ميانه‌ى بيگانگان دين ***** بى‌غمگسار و بى‌كس و بى‌آشنا حسين
شخص حيا و خسته‌ى خصمان بى‌حيا ***** كان وفا و كشته‌ى تيغ جفا حسين
آن خوانده‌ى به رغبت و افكنده‌ى به جور ***** در دست كوفيان دغا مبتلا حسين
از كوفيان ناكس و از شاميان دون ***** در كربلا نشانه‌ى تير بلا حسين
از دشمنان شكسته به دل خار صد جفا ***** وز دوستان نديده نسيم وفا حسين
مانند موج لاله و گل در ره نسيم ***** در خون خويشتن زده پر دست و پا حسين
آنك جفاى دشمن و اينك وفاى دوست ***** بى‌بهر هم ز دشمن و هم دوست يا حسين
زين درد، پاى عشرت دنيا به خواب رفت
اين گرد تا به آينه‌ى آفتاب رفت

٣
گر صرفِ ماتمِ شهِ دوران شود كمست ***** هر گريه‌اى كه وقف بر اولاد آدمست
جا دارد ار چه ابروى خوبان شود سياه ***** اين طاق سرنگون كه هلال محرّمست
از بار غم خميده قد ماه نو، بلى ***** پشت سپهر نيز از اين غصّه‌ها خمست
آوخ ز گريه خيزى اين درد گريه سوز ***** هر ديده گشت خشك و همان دجله‌ى غمست
ماه محرّم آمد و عشرت حرام گشت ***** باز اول مصيبت و باز اول غمست
اين پنج روزه عمر كجا داد مى‌دهد ***** از بهر گريه‌اى دهد عمر ابد كمست