كاش آن زمان سرادق١ گردون نگون شدى ***** وين خرگه بلند ستون٢ بى‌ستون شدى
كاش آن زمان درآمدى از كوه تا به كوه ***** سيل سيه كه روى زمين قيرگون شدى
كاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بيت ***** يك شعله برق خرمن گردون دون شدى
كاش آن زمان كه اين حركت كرد آسمان ***** سيماب وار٣ گوى زمين بى‌سكون شدى
كاش آن زمان كه پيكر او شد درون خاك ***** جان جهانيان همه از تن برون شدى
كاش آن زمان كه كشتى آل نبى شكست ***** عالم تمام غرقه درياى خون شدى
آن انتقام گر نفتادى به روز حشر ***** با اين عمل معامله دهر چون شدى
آل نبى چو دست تظلّم برآورند
اركان عرش را به تلاطم در آوردند

٤
بر خوان غم چو عالميان را صلا زدند ***** اول صلا به سلسله‌ى انبيا زدند
نوبت به اوليا چو رسيد آسمان طپيد ***** زان ضربتى كه بر سر شير خدا زدند
آن در كه جبرئيل امين بود خادمش ***** اهل ستم به پهلوى خير النسا زدند
بس آتشى ز اخگر الماس ريزه‌ها ***** افروختند و در حسن مجتبى زدند
وانگه سرادقى كه ملك محرمش نبود ***** كندند از مدينه و در كربلا زدند
وز تيشه ستيزه در آن دشت كوفيان ***** بس نخلها ز گلشن آل عبا زدند
پس ضربتى كزان جگر مصطفى دريد ***** بر حلق تشنه خلف مرتضى زدند
اهل حرم دريده گريبان گشوده مو ***** فرياد بر در حرم كبريا زدند
روح الامين نهاده به زانو سر حجاب
تاريك شد ز ديدن آن چشم آفتاب

٥
چون خون ز حلق تشنه او بر زمين رسيد ***** جوش از زمين به ذروه٤ عرش برين رسيد
نزديك شد كه خانه‌ى ايمان شود خراب ***** از بس شكستها كه به اركان دين رسيد
نخل بلند او چو خسان بر زمين زدند ***** طوفان به آسمان ز غبار زمين رسيد
باد آن غبار چون به مزار نبى رساند ***** گرد از مدينه بر فلك هفتمين رسيد
يكباره جامه در خُم گردون به نيل زد٥ ***** چون اين خبر به عيسى گردون٦ نشين رسيد

[١] سرادق: سراپرده، خيمه. سرادق گردون: آسمان.

[٢] بلند ستون: مقصود آسمان است.

[٣] سيماب‌وار: جيوه مانند. كاش زمين كه مانند گوى گرد و مدّور و چون جيوه در حركت بود، بى‌حركت مى‌ماند.

[٤] ذروه: به ضم و كسر اول و فتح سوم، بلندى بالاى هرچيز.

[٥] جامه در نيل زدن: كنايه از عزادار بودن.

[٦] عيسى گردون: مراد خورشيد است چون جايگاه خورشيد در آسمان چهارم است و معنى بيت اين است كه چون خبر شهادت حضرت امام حسين (ع) به آسمان رسيد خورشيد جامه‌ى تيره پوشيد و عزادار گرديد.