از زمين جزء وست صحراى شريف كربلا ***** كربلا جاى حسين ابن على مرتضاست
آن امام ظاهر و باطن كه از محض صفا ***** همچو ظاهر باطنش آيينه‌ى گيتى نماست
كى رود ناكام هركس كآورد رو سوى او ***** كى شود محروم هركس را كه با او التجاست
رتبه‌ى گردى كه خيزد از ره زوّار او ***** از ره رفعت قرار بارگاه كبرياست
شهسوار يثرب و بطحا امام انس و جان ***** پادشاه صورت و معنى شه هر دو سراست
زندگى بخش دل ارباب صدق اعتقاد ***** كشته‌ى تيغ جفاى ناكسان بى‌وفاست
عاصيان خير را از قتل آن معصوم پاك ***** صد خجالت روز حشر از حضرت خير النساست
تا اثر دارد جهان در دعوى خون حسين ***** صد هزاران بى‌ادب در معرض فوت و فناست
باد١ نصرت نيك بختى را كه دايم در جهان ***** از ره اخلاص دارد نيّت اين باز خواست
السّلام اى نور بخش ديده‌ى اهل نظر ***** السّلام اى آنكه درگاه تو حاجت‌گاه ماست
دردمندى نيست كز لطف تو درمانى نيافت ***** خاك درگاه تو اهل درد را دار الشفاست٢

***
السلام اى ساكن محنت سراى كربلا ***** السلام اى مستمند و مبتلاى كربلا
السلام اى هربلاى كربلا را كرده صبر ***** السلام اى مبتلاى هر بلاى كربلا
السلام اى بر تو خار كربلا تيغ جفا ***** السلام اى كشته‌ى تيغ جفاى كربلا
السلام اى متّصل با آب چشم و آه دل ***** السلام اى خسته‌ى آب و هواى كربلا
السلام اى غنچه‌ى نشكفته‌ى گلزار غم ***** مانده از غم تنگدل در تنگناى كربلا
السلام اى كرده جا در كربلا وز فيض خود ***** در دل اهل محبّت كرده جاى كربلا
السلام اى رشك برده زنده‌هاى هر ديار ***** در جوار مرقدت بر مرده‌هاى كربلا
يا شهيد كربلا گردم بگرد طوف تو ***** رغبت سير فضاى غم فزاى كربلا
ياد اندوه و غمت كردم شد از اندوه و غم ***** از دل من تنگتر بر من فضاى كربلا
ريخت خون در كربلا از مردم چشم قضا ***** از ازل اينست گويا مقتضاى كربلا
هركه اندر كربلا از ديده خون دل نريخت ***** غالبا آگه نشد از ماجراى كربلا
چرخ خاك كربلا را ساخت از خون تو گل ***** كرد تدبير نياز آن گل، براى كربلا
جاى آن باشد كه گر بويند آيد بوى خون ***** تا بناى دهر باشد از بناى كربلا
سرورا، با ياد لبهاى به خون آلوده‌ات ***** خوردن خونست كارم چون گياى كربلا
اجر من اين بس كه گر ميرم شود سر منزلم ***** خاك پاك جانفزاى دلگشاى كربلا
كربلا خوان عطاى تست گردون دم بدم ***** ميرساند بر همه عالم صلاى كربلا
هر كه مى‌آيد به قدر سعى و استعداد خود ***** بهره مى‌گيرد از بحر عطاى كربلا

[١] باد: باشد.

[٢] ديوان فضولى بغدادى؛ ص ١٩١ و ١٩٣