دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٦٠٣ - يوسفعلى مير شكاك
مسلم
اين اسطورهى فرزانگى *****
ر اين دلير عرصهى مردانگى
مسلم اين تنهاترين، اين
سربدار ***** تيغ بر كف، زخم بر دل، داغدار
صبح مسلم ماند و يك عالم
بلا ***** صبح مسلم ماند و دشت كربلا
صبح مسلم ماند و خون و
خون و خون
***** مستى و عشق و تمنا و جنون
صبح سرزد جان فداى يار
شد ***** قاصد خون خدا بردار شد
تا قيامت، خاطر اين جنگ
ماند ***** تا ابد بر كوفه داغ ننگ ماند
***
روح بلند آفتاب:
تو، جوشش خون بو ترابى ***** تو، روح بلند آفتابى
تو، قامت ايستادهى خون ***** دردى كش باده، بادهى خون
تو، سبزتر از طراوت صبح ***** تو سرخ، چنانكه عادت صبح
عشق، عاطفهى تو را
ندارد ***** بىتو، دگر عاشقى چه دارد؟!
تو، آينهى مجال ديدن ***** انگيزهى سرخ آفريدن
بر پات، ملايك اوفتاده ***** آدم به سجود، سر نهاده
صد كشتى نوح، مانده در
گل ***** بر آب فرات مىزند دل
موسى، چو تو با كلام
اعجاز ***** نگشود، زبان عقدهى راز
آن روز زبان، زبان خون
بود ***** انديشه، فدايى جنون بود
آن روز، شرر زبانه مىزد ***** هفتاد و دو گل، جوانه مىزد
هفتاد و دو قامت فتاده ***** سر بر كف عاشقى نهاده
هفتاد و دو عشق سر بريده ***** هفتاد و دو دل به خون تپيده
هفتاد و دو مرد، تا ابد
مرد ***** آن روز ز خون خود وضو كرد
آن روز، نماز عشق
خواندند
***** خود را به خداى خود رساندند
با قامت ايستادهى خون ***** كردند به حق، اعادهى خون
امروز، من از تباز خونم ***** من، جوشش چشمهى جنونم
اسطورهى خونم و قيامم ***** ماموم نماز آن امامم
من، شعر رساى انقلابم ***** لبيك امام را، جوابم
من، نور ستارهى اميدم ***** من، زندهى هر زمان - شهيدم
ياران هله! تا ز پا
نمانيم ***** تا وادى كربلا برانيم
آنجا كه حسين، عاشقانه ***** خون ريخت به رگرگ زمانه
آنجا كه به رنگ سرخ
گلهاست ***** ياران! به خدا حسين، تنهاست!
***