دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٥٧٧ - يوسفعلى مير شكاك
زكريا اخلاقى
زكريا اخلاقى فرزند عباس در سال ١٣٤١ ه. ش در شهرستان «ميبد» از توابع استان يزد چشم به جهان گشود. تحصيلات مقدماتى را در زادگاهش به انجام رسانيد و در سال ١٣٥٨ شمسى به تحصيل علوم دينى روى آورد و مقدمات را در حوزه علميهى شهر خود آموخت و براى ادامهى تحصيل به يزد و سپس قم سفر كرد.
اخلاقى از سال ١٣٦٠ شمسى به سرودن شعر پرداخت و بر اثر معاشرت با مرحوم رمضانعلى گلدون كه فردى خوش ذوق و با شعر و ادب و فنون آن آشنايى داشت با رموز شعر آشنا گرديد. خود مىگويد: «تا اين زمان هيچگاه سرودن شعر را جدى نگرفته اما در همين حد نيز با غالب مطبوعات كشور همكارى داشته و كارهايى از نوع غزل سرودهام».
اخلاقى از ميان شعراى متقدم به اشعار حافظ بيش از ديگر شاعران ابراز علاقه مىكند و سبك او را مىپسندد.١ اثر منتشر شدهى وى «تبسمهاى شرقى» نام دارد.
-*-
تعبير كابوس:
زلال نور مىجوشد ز
اقيانوس عاشورا ***** در اين محراب مىپيچد طنين كوس عاشورا
شكوه عاشقى بنگر كه دستهدسته
مرغ حق ***** غزل خوان خيزد از خاكستر ققنوس عاشورا
به معراج شهادت جز
شهيدان كس نمىبيند *****
ظهور واژهى ميلاد از قاموس عاشورا
زند در فصل سرخ رزم
چاووش بهار خون *****
ز صحراى محرم نغمهى مأنوس عاشورا
مگر هنگامهى رقص شقايقهاى
عريان است
***** كه رنگين كرده پر در شطّ خون طاووس عاشورا
شهيدى جاودان از كربلاى
خون مىافشاند ***** به راه سرخ فردا پرتو فانوس عاشورا
برآريد از غلاف عشق، تيغ
شعلهاى، ياران ***** كه بيند خصم دون تعبيرى از كابوس
عاشورا
[١] سخنوران نامى معاصر ايران؛ ج ١، ص ١٩٩.