اى بزرگ اسرا قافله را ***** ترك ناكرده شبى نافله١ را
بر سر نى، سر آن عرش سرير ***** خواند قرآن و تو كردى تفسير
اى تو بانوى دوم در اسلام ***** بر تو و روح دلير تو سلام
در مديح تو سخن بسيار است ***** ليك تقرير سخن دشوار است٢

***

يادگار پيغمبر (ص):
آفتابى كز تجلّى بى‌قرينش يافتم ***** در فلك مى‌جستم امّا در زمينش يافتم
ماه من تا پرده از رخسار نورانى گشود ***** مهر را شرمنده‌ى نور جبينش يافتم
خرمن گيسو پريشان كرد و من عشاق را ***** چنگها بر تار زلف عنبرينش يافتم
كيست اين محبوب دل، آرام جان، روح روان ***** كه آفرينش را به ذكر آفرينش يافتم
اين محمّد صورت و سيرت، علىّ اكبر است ***** آنكه حق را در جمال نازنينش يافتم
جان پيغمبر حسين و او بود جان حسين ***** در دل درياى دين دُرّ ثمينش يافتم
زاده‌ى ليلا و مجنونش دل هر عاقلى‌ست ***** وارث «طاها» سليلِ «يا» و «سين» ش يافتم
گرچه نامش در شمار چارده معصوم نيست ***** ليك در انگشتر عصمت نگينش يافتم
در وجاهت، در بلاغت، در ملاحت، در كمال ***** يادگار رحمة للعالمينش يافتم
در شجاعت چون على و در سخاوت چون حسن ***** در عبادت همچو زين العابدينش يافتم
هاشمى و در جلالت بى‌نظيرش ديده‌ام ***** فاطمى و با امامت همنشينش يافتم
گر نبود او را شهادت بُد امامت را سزا ***** كز ولايت چون امير المؤمنينش يافتم
چون ادب پرورده‌ى دامان علم و حكمت است ***** با علوم اولين و آخرينش يافتم
كيست موسى در حضورش بنده‌ى خدمتگزار ***** كيست عيسى اندر اينجا خوشه‌چينش يافتم
مى‌ستايد دشمنش بر همّت و آزادگى ***** همّت او را ز عزم آهنينش يافتم
از نبرد كربلايش با چنان استادگى ***** دست و شمشير على در آستينش يافتم
در مسير كربلا كز «لا نُبالى»٣ گل فشاند ***** پاى تا سر عشق و سر تا پا يقينش يافتم
از اذانش صبح عاشورا براى اهل بيت ***** موج تسكين در صداى دلنشينش يافتم
تا زبان بنهاد مولا در دهان اكبرش ***** با چنان لب تشنگى، ماء معينش يافتم
شد روان بر رزم و با او شد روان روح حسين ***** اين حقيقت در وداع آخرينش يافتم
من كه سر تا پا گناهم دست حاجت مى‌برم ***** در حضورش چون شفيع المذنبينش يافتم
من كجا و مدح آن مولا كه در توصيف او ***** اين همه گفتم، ولى بهتر از اينش يافتم

[١] نافله: نمازهاى مستحبى، تهجّد و نماز شب منظور است.

[٢] جلوه‌هاى رسالت؛ ص ٦٤.

[٣] اشاره است به سخن على اكبر (ع) در جواب پدرش كه: «اذا لا نبالى بالموت ان نموت محقّين» مرگ چه اعتبارى دارد وقتى كه ما بر حق هستيم‌؟.