دانشنامه شعر عاشورایی - محمد زاده، مرضیه - الصفحة ١٣٦٤ - سيد على موسوى گرما رودى
منظومهى
بزرگ هستىست،
طواف است *
پايان سخن
پايان من است
تو انتها ندارى...١
***
اى فلق عصمت و خورشيد
شرم ***** اى دل خورشيد ز روى تو گرم
روشنى صبحى اگر در شبى ***** حيدر كرّارى اگر زينبى
وام گزار لَب تو، راستى ***** گفتى و چون شعله به پا خاستى
بانگ رساى تو، ستم سوز
شد ***** كشتهى مظلوم تو، پيروز شد
خواست كه غم دست تو بندد
ولى ***** غم كه بود در بر دخت على؟
قامت تو، قامت غم را
شكست ***** دخت على را نتوان دست بست
***
اى تشنهى عشق روى دلبند ***** برخيز و به عاشقان بپيوند
در جارى مهر، شستشو كن ***** و انگاه ز خون خود وضو كن
زان پا كه درين سفر در
آيى ***** گر دست دهى، سبكتر آيى
رو جانب قبلهى وفا كن ***** با دل سفرى به كربلا كن
بنگر به نگاهِ ديدهى
پاك ***** خورشيدِ به خون تپيده در خاك
افتاده وفا به خاكِ
گلگون ***** قرآن به زمين فتاده در خون
عبّاس على، ابو فضايل ***** در خانهى عشق كرده منزل
***
اى سرو بلند باغ ايمان ***** وى قُمرى شاخسار احسان
دستى كه ز خويش وانهادى ***** جانى كه به راه دوست دادى؛
آن شاخِ درخت باوفايىست ***** وين ميوهى باغ كبريايىست
اى خوبترين به گاه سختى ***** اى شهره به شرم و شور بختى
رفتى كه به تشنگان دهى
آب ***** خود گشتى ز آب عشق سيراب
آبى ز فرات، تا لب آورد ***** آه از دل آتشين برآورد
آن آب، ز كف غمين فرو
ريخت ***** وز آب دو ديده، با وى آميخت
برخاست ز بار غم خميده ***** جان بر لبش از عطش رسيده
[١] گزينه اشعار گرمارودى؛ ص ١٤١-١٥٤.