سرور اعظم با كوچكى معروف به سپيده كاشانى متخلّص به «سپيده» فرزند حسين به سال ١٣١٥ ه‌. ش در شهر كاشان در خانواده‌اى مذهبى ديده به جهان گشود. پدر و مادرش اولين و بزرگترين معلمانش بودند. در شانزده سالگى به تهران هجرت كرد.

خود مى‌گويد: «از همان كودكى با شعر خصوصا با اشعار حافظ، سعدى و مولانا آشنا شدم و اشعار حافظ مرا تحت تأثير قرار داد و شعر و ادبيات نيمى از زندگيم شد». سپيده از شاعران معتقد و سخت پاى‌بند به اصول و مبانى اسلامى بود و بيشتر به قالب‌هاى شعر كلاسيك توجه داشت.

سپيده كاشانى در سال ١٣٥٢ شمسى نخستين مجموعه‌ى اشعارش را به نام «پروانه‌هاى شب» به چاپ رسانيد و پس از پيروزى انقلاب فعّاليّتهاى ادبى خود را وسعت بخشيد و با مطبوعات و راديو و تلويزيون همكارى نزديك داشت و سروده‌هاى انقلابى زيادى فراهم ساخت. مدت ١٠ سال و از سال ١٣٦٠، عضو رسمى شعر و ادب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى در تالار وحدت بود. و مجموعه‌ى ديگرى به نام «سخن آشنا» از او منتشر شده است.

كاشانى شاعرى خوش قريحه و نيكوپرداز و شعرش از لطافت و ظرافت خاصى برخوردار است و به سبك كلاسيك و نو هر دو شعر مى‌سرود. سرانجام در بهمن سال ١٣٧١ شمسى بر اثر بيمارى سرطان چشم از جهان فرو بست و با تجليل به خاك سپرده شد١.

-*-

مهر جاودانه:
خجسته باد قدوم تو، اى كه بدر تمامى ***** فروغ ديده‌ى ما، مهر جاودانه‌ى شامى
شكفتى اى گل صبر و شكيب دامن زهرا ***** تو زينبى و چو نام تو نيست نادره نامى
چگونه وصف تو گويم كه در كلام نگنجى ***** چه از قيام تو گويم، كه قامتى ز قيامى
سخن ز صبر نگويم، كه خويش اسوه‌ى صبرى ***** رسالتت نستايم، كه در پيام تمامى
تويى تو زينت اَبْ‌، زينب اى عصاره‌ى عصمت ***** تو حلم فاطمه، علم على، تو روح پيامى
هنوز سوز كلامت زند شرر به دل و جان ***** كه از تبار حسينى، كه از نژاد كرامى
جمال عشق درخشيد با پيام تو آن سان ***** كه در كمال بدين جلوه كس نديد كلامى
تو سايبان يتيمان، طلايه‌دار حسينى ***** صلاى نهضت حق، قسط و عدل را تو دوامى
مراست آرزوى آنكه آستان تو بوسم ***** تو اى فروغ دل ما تو اى كه زينت شامى
خوشا طواف سر كوى دوست كردن و مردن ***** چنين خوش است «سپيده»! سفر به حسن ختامى

***

[١] سخنوران نامى معاصر ايران؛ ج ٣، ص ١٧٣٦.