با هم از روز ازل پيمان وحدت بسته‌اند ***** داشتند از ماجراى كربلا، گويا خبر
لاجرم، زينب به عبد اللّه جعفر شرط كرد ***** كز حسين خود جدا هرگز نگردد يك نظر
دل بريد از خاندان و بى‌درنگ آماده شد ***** تا كه سالار شهيدان كرد آهنگ سفر
با حسين در كربلا گر زينب كبرى نبود ***** نهضت خونين او، هرگز نمى‌داد اين ثمر
باغ دين را آبيارى كرد، گر خون حسين ***** نخل آن را كرد زينب با اسارت بارور
بر زمين افتاد چو از صدر زين سالار دين ***** بست زينب از پى تكميل اهدافش كمر
بر سر نعش برادر ناله زد آنسان كه سوخت ***** خرمن عمر ستمگر ز آتش سوز جگر
گاه با اشك و گهى با ناله و گه با بيان ***** كرد كاخ ظلم و استبداد را زير و زبر
بر در دروازه‌ى كوفه لسان اللّه شد ***** ورنه يك زن را نبودى در اسيرى اين هنر!
كرد با يك «اُسكُتوا» خاموش آن آشوب را ***** آنچنان كز رنگ اشتر هم صدا نامد به در
پرده‌ى شرك و نفاق و كفر را از هم دريد ***** زينب از تيغ زبان و خطبه‌هاى پر شرر
زاده‌ى مرجانه را رسواى خاص و عام كرد ***** شد نمايان بهر مردم چهره‌ى آن بد سير
تا شدند آگاه مردم از جنايات يزيد ***** عيش و شادى جاى خود را داد بر اشك بصر
كرد كارى با زبان بر آل سفيان پليد ***** آنچه حيدر كرد با كفّار از تيغ دوسر١

***
شهيد عشق كه بگذشته از سر بدنش ***** عدوى تنگ نظر جامه مى‌برد ز تنش
تنى كه گشته مشبّك ز تير و تيغ و سنان ***** چه حاجت است دگر اى فلك، به پيرهنش
سرى كه پيشكش راه دوست گشته، چه باك ***** كه دشمنش بزند چوب، بر لب و دهنش
كسى كه ملك سليمان دهد به غمزه‌ى دوست ***** چه غم از اينكه برد خاتم از كف اهرمنش
كسى كه داده به طوفان عشق هستى خود ***** عجب مدار، شود در تنور اگر وطنش
دلش بسوخت چنان، زانكه ز آن سياهدلان ***** فرا نداد يكى گوش خويش بر سخنش
جمال دوست چنانش ز خويش بيخود كرد ***** كه قتلگه به نظر خوشتر آمد از چمنش
سموم كينه وزيد آن چنان به گلشن دين ***** كه بى‌امان به زمين ريخت سرو و ياسمنش
ز بس به دشت بلا ريخت، خون لاله رخان ***** سزد كه تا به ابد لاله رويد از دمنش
به جز حسين كسى را كجا شنيده كسى ***** كه آب غسل بود خون و، بوريا كفنش
به روز حشر چه باك از حساب «فولادى»! ***** اگر ز گوشه‌ى چشمى فتد نظر به منش

[١] همان؛ ص ٢٤١.