خوشدل تحصيلات خود را تا مرز ديپلم ادامه داد و سپس نزد حاج شيخ على رشتى كه يكى از استادان ادبيات عرب بود مغنى و مطول را آموخت و چندى نيز در اصفهان و شيراز به تكميل ادبيات و منطق و تا حدودى فلسفه مشغول شد.

خوشدل مدت سى سال به سير و سياحت به نقاط مختلف ايران پرداخت و سالها نيز كشورهاى ديگر اسلامى را با شوق طى كرد. از آنجا كه وى كسوت روحانى داشت بيشتر مضامين اشعارش در مدح و رثاى ائمه‌ى اطهار و حقايق اسلام است و براى هر يك از چهارده معصوم (ع) ٧١ قصيده به تعداد سالهاى عمرش سروده است، و از علماى واقعى و عرفاى حقيقى به احترام تمام ياد كرده است. خوشدل سالها به بيمارى قلبى مبتلا بود و سرانجام در اول مهر ماه سال ١٣٦٥ ه‌. ش چشم از جهان فرو بست و در اين بابويه به خاك سپرده شد. ديوان كامل اشعارش در سال ١٣٦٤ توسط انتشارات «ما» به همت آقاى احمد كرمى به چاپ رسيده است١.

-*-
بزرگ فلسفه‌ى قتل شاه دين اين است ***** كه مرگ سرخ به از زندگى ننگين است
حسين مظهر آزادگى و آزادى است ***** خوشا كسى كه چنينش مرام و آئين است
نه ظلم كن به كسى نه به زير ظلم برو ***** كه اين مرام حسين است و منطق دين است
همين نه گريه بر آن شاه تشنه لب كافى است ***** اگرچه گريه بر آلام قلب، تسكين است
ببين كه مقصد عالى وى چه بُد اى دوست ***** كه درك آن سبب عزّ و جاه و تمكين است
ز خاك مردم آزاده بوى خون آيد ***** نشان شيعه و آثار پيروى اين است٢

***
نازم حسين را كه چو در خون خود تپيد ***** شيواترين حماسه‌ى تاريخ آفريد
ديدى دقيق بايد و فكرى دقيق‌تر ***** تا پى برد به نهضت آن خسرو شهيد
قامت چو زير بار زر و زور خم نكرد ***** در پيش عزم و همت وى آسمان خميد
تا ننگرد مذلت و خوارى و ظلم و كفر ***** داغ جوان و مرگ برادر به ديده ديد
بر بسته بود باب فضيلت به روى خلق ***** گر قتل او نمى‌شدى اين باب را كليد
برگى بود ز دفتر خونين كربلا ***** هر لاله و گلى كه به طرف چمن دميد
از دامن سپيد شريعت زدود و شست ***** با خون سرخ خويش، سيه‌كارى يزيد
يكسان رخ غلام و پسر بوسه داد و گفت: ***** «در دين ما سيه نكند فرق با سفيد»

[١] ديوان خوشدل تهرانى؛ مقدمه با تلخيص.

[٢] گلزار شهيدان؛ ص ١٩٦.