جان رابطه‌اى با لب مرجان تو دارد ***** دل زندگى از چشمه‌ى حيوان تو دارد
هر لحظه پيامى رسدم از تو كه با دل ***** ايماى خوش نرگس فتّان تو دارد
ز آشفتگى خاطر هركس كه بپرسم ***** سوداى سر زلف پريشان تو دارد
از باغ مران بلبل افسرده‌ى خود را ***** عمرى است كه خو، با گل و ريحان تو دارد
صد قافله‌ى دل مى‌رسدت هر دم و ساعت ***** سرّى است نهان درگه و ايوان تو دارد
اى يوسف مصرى چه حديثى است در آن شهر ***** هر دل شده دل در شكّرستان تو دارد
اى خسرو خوبان جهان شاه شهيدان ***** دل آرزوى روضه‌ى رضوان تو دارد
سرو تو على اكبر و اصغر گل و فردوس ***** كى چون گل و چون سرو و گلستان تو دارد؟
شمع تو رخ ماه بنى هاشم و قاسم ***** كى طاق فلك شمع شبستان تو دارد
گر اكبر ناكام كند آب تمنّا ***** در دل، هوس لعل بدخشان تو دارد
عبد اللّه اگر آمد، از خيمه به مقتل ***** در سر هوس طلعت رخشان تو دارد

***

شهادت حضرت عبّاس «ع»:
از پى اعوان و اخوان سعيد ***** نوبت ماه بنى هاشم رسيد
قهرمان ماء و طين، عبّاس راد ***** صاحب مجد و عُلا باب المراد
ذو المناقب صاحب سيف و قلم ***** بلكه در لوح و قلم صاحب علم
مير ميران وَغى١ يك بيشه شير ***** شير شيران بر همه ميران امير
الغرض بربست با همّت ميان ***** خواست رخصت در نبرد كوفيان
سينه‌ام شاها دگر آمد به تنگ ***** در جهان ديگر نمى‌خواهم درنگ
رخصتم دِه بركشم تيغ و سنان ***** تا بگيرم انتقام از دشمنان
يا تنم افتد به ميدان خون‌فشان ***** يا براندازم ازين دُونان نشان
شاه گفتش: اى تو پور مرتضى ***** ساقى كوثر خداوند قضا
جنگ را بگذار و آبى كن به دست ***** كاين زنان را از عطش بس زحمت است
وين سقايت٢ اندرين صحرا تو راست ***** نايد اين تشريف بر كس جز تو راست
اين سقايت منصب عبّاس بود ***** ز آن فخارش در حرم برناس بود
داد از اين رو مرتضى مير عرب ***** نام عبّاس و ابو الفضلت لقب
نام عمّ‌٣ و كنيتش را مى‌برى ***** منصبش را هم تو اكنون در خورى
در قيامت هم سقايت مر تراست ***** باشد اين تشريف بر قدّ تو راست
تا چنين فرمان رسيد از شهريار ***** وى بر اسب كوه‌پيكر شد سوار

[١] وغى: وغا، جنگ.

[٢] سقايت: آب دادن، سقّايى، پخش كردن آب.

[٣] منظور عبّاس عموى رسول اللّه (ص) و عموى على بن ابى طالب است.