بسم الله الرحمن الرحيم الحمد للّه الّذي دلّ على ذاته بذاته، و تنزّه عن مجانسة مخلوقاته، المتعالي ذاته عن الاتّصاف بالصّفات، المتداني آياته للّذين يتفكّرون في خلق أنفسهم و في خلق الأرض و السّماوات، الّذي ظهر بمشيّته الحقائق و الأعيان، و حدث بإرادته الحدوث و الإمكان. و الصّلاة و السّلام على من جمع فيه مراتب الحقائق بأسرها و جعل في يده مفاتيحها فأوحي إليه بنشرها، محمّد، الّذي أوتي جوامع الكلم ليكمل بها طوائف الأمم، و يعلّم الخلائق لطائف الحكم، و على آله الّذين كشفوا الحجب عن جمال وجهه الباقي، فتلألأت سبحانه ساطعة إلى يوم التّلاقي.

خداوندا، طالبان حكمت را به الهام حق و تلقين صدق و ارشاد به خير به سر منزل يقين و اطمينان برسان، و نيّتهاى ايشان را در طلب علم و حكمت از توجّه به غير قرب به جناب قدس خودت منصرف گردان، و ايشان را به نعمت حكمت از زخارف دنيا متنفّر ساز، و نفوس ايشان را از توجّه به غير تحصيل رضاى خودت بپرداز، و به رعايت دين قويم و صراط مستقيم ثابت قدم بدار، و مقاسات طلب علم را از ايشان بردار، و از تضييع روزگار در بطالت و تعطيل عمر در كسالت مجتنب، و از ترفّع و تفوّق جستن بر ابناى نوع و اصرار بر باطل و اغماض از حق محترز بدار، و به حق‌شناسى ارباب فضل از گذشتگان و معاصران توفيق بخش، و به شكرگزارى آنچه اقتباس نموده‌اند به اداى به مستعدّان [٢] ديگر موفّق ساز، و چنان كن كه مقصد ايشان به جز حلول در جوار حضرت احديّت و وصول به قرب جناب سرمديّت نباشد، و ذلك فضل اللّه يؤتيه من يشاء، و اللّه ذو الفضل العظيم.

[اما بعد]، چنين گويد محتاج به رحمت خداوند غنى، احمد بن محمّد الحسينى، عفى عنهما، كه در اين وقت از مصدر جاه و جلال، و مظهر فضل و شوكت و اقبال- يعنى از دربار فلك مدار اعلى حضرتى كه در پيش ذكاى طبعش صاحبان ادراكات عاليه به منزله طفل‌