به ضرب ابن ملجم بر زمين افتاد، بلكه به سكنجبين شهد صلاح ابو موسى اشعرى و سركه نفاق عمرو بن عاص شربت شهادت نوشيد، و امام حسين عليه السلام نه به خنجر بيداد شمر ذى الجوشن خوابيد، بلكه به معجون پر سمّ مكر و افسون و ترياق پر زهر اتّفاق اهل نفاق خونش با خاك كربلا آميخته شد، و همچنين پاره‌هاى جگر حسن مجتبى عليه السلام از كيد و غدر نهانى معاويه به خاك محنت ريخت، و بر اين قياس هر چه به ساير ائمّه عليهم السلام واقع شده همه به زور و شيد اعدا و مكر و تلبيس ارباب زرق و ريا بوده. و با اين همه ظلم و بيداد و فتنه و فساد كه از ايشان سر زد ذرّه‌اى از جاه و قدر و منزلت اهل ولايت و حقيقت كم نگشت و در دنيا و آخرت معزّز و مكرّم بودند و خواهند بود، بلكه اين طايفه اعدا خود را در دين و دنيا رسوا كردند و به عذاب سرمد و سخط الهى تا ابد خويشتن را مبتلى ساختند.

آنان كه ره دوست گزيدند همه‌

در كوى شهادت آرميدند همه‌