«سپس بدان كه در قيامت اعاده نفس به بدنى مانند خود كه در دنيا داشت آفريده شده از سنخ همين بدن پس از جدايى نفس از بدن- چنانكه شريعت به آن گوياست از نصوص تنزيل و روايات بسيار زياد رسيده از اصحاب عصمت و هدايت و غير قابل تأويل، همچون آياتى كه مى‌فرمايد: «گفت: كى استخوانها را زنده مى‌كند، و حال آنكه پوسيده شده است؟ بگو:

همان كسى كه در نخستين بار آنها را بيافريد آنها را زنده مى‌كند. و او به هر آفرينش داناست»، «سپس ناگاه ايشان از گورها به سوى پروردگار خود روى مى‌آورند»، «آيا انسان مى‌پندارد كه استخوانهاى او را گرد نمى‌آوريم، آرى تواناييم كه سر انگشتان او را يكسان سازيم»،- كارى است ممكن و محال نيست. پس بايد آن را تصديق كرد، زيرا كه آن از ضروريات دين است و انكار كردن آن كفرى آشكار است، و هيچ بعدى در آن نيست، بلكه بعد و تعجّب در تعلّق گرفتن نفس به بدن از آغاز كار آشكارتر است از تعجّب كردن در عود نفس به بدن».