كليل گشته. و اكثر آن از طريقه مشهور متداول نزد جمهور بغايت دور است، با آنكه اقامت برهان بر آن شده و از قوانين بحثى بعيد نيفتاده، امّا چون مأنوس طبايع اكثر طلبه و منتسبين به طايفه علم و اصحاب دانش چنانكه عرض نموده نيست و نمى‌باشد، لهذا در مسطورات خود تصريح به آن نمى‌نمايد، بلكه بعضى از آن را به ايمايى قليل مؤدّى مى‌سازد، و بعضى از آن را متفرّق نموده در اثناى مباحثات طويله به تبعيّت ديگر سخنان تطفّلا معروض خواطر صافيه و اذهان ثاقبه مى‌گرداند.

امّا آنچه در خاطر مرصود است مسطور نمى‌گردد، چون هر چه اين كمينه را سانح مى‌گردد از نتايج استفاضات و لمعات اشراقات آن خاطر فيّاض است و به غير از بندگان قدسى مكان كسى را اطّلاع بر كيفيّت حقيقت آن و مأخذش و وقوف بر مبدأ و مقطع و حدّ و مطلعش و ملاحظه حال ذي السّبب از سببش حاصل نيست، ميل دارد كه اكثر آن را به عبارتى منقّح و لفظى محرّر درآورد مرفوع سدّه سنيّه و معروض سرير اشراق‌پذير هدايت مسير گرداند، چه ظاهر است كه مواقع قصور و مواضع سهو و زلل را به پرده عفو و اغماض مستور گردانيده از تعرّض بيگانه و اطّلاع اغيار بر شكستگى و انكسار اين بى‌مقدار محروس خواهند داشت.

و چون خود را از خادمان و منتسبان آن زبده افلاك و اركان دانسته و مى‌داند از اطّلاع آن طبع شريف و عقل فعّال بر قصور خلل و بى‌بضاعتى و ناتمامى و خامى اين كثير الاختلال پاك ندارد بلكه لايق مى‌شمارد.

مست و هشيار پيش دوست يكى است‌

پيش دشمن به هوش بايد بود