و امّا احوال فقير حقير به حسب معيشت روزگار و اوضاع دنيا به موجبى است كه اگر چه خالى از صعوبتى و شدّتى نيست، چه معلوم است كه شغل تأهّل و تدبير معاش جمعى كثير از اطفال و عيال و پيوستگان و وابستگان با عدم مساعدت زمان و بد سلوكى مردم دوران مستتبع چه قسم آلام و احزان خواهد بود، و مع هذا رفع حال جهّال و مزاحمت ناقصين و ارذال، و ملاحظه ديگر مفاسد و مكاره على الاتّصال خود از لوازم گردش ماه و سال است كه به هيچ روى امكان انتقال و زوال متصوّر نيست.

امّا بحمد اللّه كه ايمان بسلامت است و در اشراقات علميّه و افاضات قدسيّه و واردت الهاميّه از مبادى عاليه كه ابواب مفتّحه عطايا و مواهب الهيّه و ارزاق معنويّه است اصلا و قطعا خللى واقع نگشته. للّه الحمد كه گنجايش بخل و منع و امكان تقصير و تغيير در آن متصوّر نيست، وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ‌ (طلاق، ٣).

ليكن از حرمان ملازمت كثير السّعاده بى‌نهايت متحسّر و محزون است و مكرّر قصد آن كرد و مى‌كند و عزم زيارت آن حضرت كه حريم مقصد اهل حق است تصميم مى‌نمايد بخت يارى نمى‌كند. روى طالع سياه كه قريب به هفت هشت سال است كه من از ملازمت استاد الأماجد و رئيس الأعاظم محروم مانده‌ام. و به هيچ روى ملازمت آن مفخر اهل دانش و بينش ميسّر نمى‌شود. از اين حال، الحال خجالت و انفعال دست داده مى‌ترسم كه مبادا متوهّمى توهّم حق ناشناسى و شكرناگزارى و حقيقت ناسپاسى و حق ناستايى در اين بنده آبق كرده رقم كفران نعمت بر صفحه آمالش كشد.

و ليكن با وجود تقصيرات ظاهرى اخلاص باطنى و اعتقاد قلبى يوما فيوما در تزايد و تكامل است، و قرب معنوى و تقارب روحانى با وجود تباعد جسمانى در اشتداد و تفاضل است، و هرگز نبوده كه محضر دوستان را مزيّن به ذكر محامد عليّه نگرداند و معطّر به نشر محاسن خفيّه و جليّه آن استاد و مقتداى فرقه ناجيه و سيّد سند و معلّم و شيخ و رئيس طايفه شيعه اثنا عشريّه سلام اللّه عليهم اجمعين نسازد.

و ديگر معروض راى منير و ضمير اشراق تنوير آنكه در اين اوان افتراق و زمان انفصال از آن قبله آفاق به واسطه كثرت وحشت از صحبت مردم وقت و ملازمت خلوات و مداومت بر افكار و اذكار بسى از معانى لطيفه و مسائل شريفه مكشوف خاطر عليل و ذهن‌