فى الشّهر الحرام الذى تمّ بتمامه عام الثالث و الثّلاثين و المائة الثّالثة بعد الألف، ١٢٣٣، من هجرة خير الأنام عليه و آله الصّلوات و السّلام على يد مترجمه العاصى احمد بن محمد الحسينى غفر الله لهما ذنوبهما و ستر عيوبهما بمحمّد و آله».

خداوندا، طالبان حكمت را به الهام حق و تلقين صدق و ارشاد به خير به سر منزل يقين و اطمينان برسان، و نيّتهاى ايشان را در طلب علم و حكمت از توجّه به غير قرب به جناب قدس خودت منصرف گردان، و ايشان را به نعمت حكمت از زخارف دنيا متنفّر ساز، و نفوس ايشان را از توجّه به غير تحصيل رضاى خودت بپرداز، و به رعايت دين قويم و صراط مستقيم ثابت قدم بدار، و مقاسات طلب علم را از ايشان بردار، و از تضييع روزگار در بطالت و تعطيل عمر در كسالت مجتنب، و از ترفّع و تفوّق جستن بر ابناى نوع و اصرار بر باطل و اغماض از حق محترز بدار، و به حق‌شناسى ارباب فضل از گذشتگان و معاصران توفيق بخش، و به شكرگزارى آنچه اقتباس نموده‌اند به اداى به مستعدّان ديگر موفّق ساز، و چنان كن كه مقصد ايشان بجز حلول در جوار حضرت احديّت و وصول به قرب جناب سرمديّت نباشد، و ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ، وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ‌ [١] (حديد، ٢١).

[١] . سيد احمد اردكانى، مرآت الاكوان، ص ٩١.