جمله فرزند اكرم امجد او، أدام اللّه ظلّه، به فراتر از نهايت دست يافته است». محشّى از رياض العلماء افندى (ج ٢، ص ١٩٧) آورده‌اند كه ميرزا حكيم نزد ميرزا محمد بن حسن شيروانى درس خوانده، و از مولى محمد حسين بن محمد باقر يزدى رياضيّات استفاده كرده و در يزد سكونت داشته و باورع‌ترين مردم زمان بوده و در سال ١١١٦ فوت كرده است.

تتميم أمل الآمل، تحقيق سيد احمد حسينى، قم، كتابخانه آيت الله مرعشى، ١٣٦٧ و طبقات اعلام الشيعة، قرن ١٢، ص ٢٢٧، انتشارات دانشگاه تهران، تأليف شيخ اجازه ما در علم حديث مرحوم آقا بزرگ تهرانى، عليه الرحمه.

شرح احوال سيّد احمد حسينى اردكانى در لغت‌نامه دهخدا، نجوم السماء ميرزا محمد على كشميرى، فوائد الرضويه حاج شيخ عباس قمى، فهرست كتابخانه آستان قدس، مجلس، دانشگاه تهران، جامع جعفرى، اعيان الشيعه سيد محسن امين عاملى، طبقات اعلام الشيعه، قرن ١٣ آمده، و آثار او در كتب مذكور و مخصوصا در الذريعة إلى تصانيف الشّيعه شيخ آقا بزرگ تهرانى معرّفى شده است. مفصّل‌ترين آن به قلم خود او در پايان ترجمه محبوب القلوب قطب الدين اشكورى لاهيجى آمده كه اينك ملاحظه مى‌كنيد:

«تذييل خاتمه در ذكر احوال مترجم كسير البال كثير الوبال، غفر اللّه ذنوبه فى الدّارين و ستر عيوبه فى العالمين بحرمة سيّد الكونين و آله الأبرار الأخيار المصطفين عليه و عليهم صلوات اللّه و سلامه فى النّشأتين».

بدان كه مقصود آن كسانى كه به ذكر نام و نشان خود پرداخته و علمائى كه در تصانيف و مؤلّفات خود شرح اسم و رسم خود و اسلاف خود را زبان زد خامه بيان ساخته‌اند جز اين نخواهد بود كه شايد وقتى به نظر صاحب نظرى رسد و توجّه كامل عيارى كه باطن فيض موطنش مردگان را جان تواند داد و بر روى خاطر ارواح گمنامان ديار خاموشى در رحمتى تواند گشاد، موجب و باعث گردد.

مگر صاحب دلى روزى به رحمت‌

كند در حق درويشان دعايى‌