شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٥١ - ٥٩٩٧ طلب المراتب و الدرجات بغير عمل جهل
طلب كننده خير از لئيمان محروم است، مراد به «لئيمان» چنانكه مكرر مذكور شد بخيلان است، يا مردم دنى پست مرتبه.
٥٩٩٤ طالب الدنيا بالدين معاقب مذموم.
طلب كننده دنيا بدين عقاب كرده شده نكوهش كرده شده است، مراد به «طلب كننده دنيا بدين» كسيست كه از براى دنيا ضرر بدين خود رساند.
٥٩٩٥ طلب الجمع بين الدنيا و الآخرة من خداع النفس.
طلب جمع كردن ميانه دنيا و آخرت از حيله نفس است يعنى هر گاه كسى از سر آخرت نگذرد و بآن اعتبار خواهد كه مشغول بدنيا نشود گاه هست كه نفس او با او مكر و حيله كند و چنين نمايد باو كه جمع ميانه هر دو ممكن است بايد كه طلب هر دو كرد و از سر هيچ يك نگذشت. و اين مجرد حيله ايست كه او را فريب دهد باين و اگر نه جمع ميانه هر دو بطلب هر دو ممكن نيست، جمع ميانه هر دو باين نحو تواند شد كه آدمى همين طلب آخرت كند و دنيا را هم حق تعالى بى طلب او بر او تفضل كند.
پوشيده نيست كه مراد بايد اين باشد كه طلب كمال آخرت و دنيا هر دو با هم جمع نشود و آن مجرد مكر و حيله نفس است نه اين كه مطلقا طلب هر دو با هم جمع نشوند، چه ظاهرست كه طلب آخرت با طلب دنيا فى الجمله جمع تواند شد، و همچنين بر عكس.
٥٩٩٦ طالب الخير بعمل الشر فاسد العقل و الحس.
طلب كننده خير بعمل شر فاسد عقل و دريافت است و اگر نه ظاهرست كه نتيجه بدى بديست و نيكى نخواهد بود، و مراد باين مذمت جمعى از اهل دنياست كه بأعمال شرى كه كنند توقع جزاى خير دارند.
٥٩٩٧ طلب المراتب و الدرجات بغير عمل جهل.