شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٢ - ٥١٥٠ دوام الاعتبار يؤدى الى الاستبصار و يثمر الازدجار
دايم بودن صبر عنوان فيروزى و ياريست يعنى سر سخن آنها يا دليل آنهاست و آنها را در پى دارد.
٥١٤٦ دوام الغفلة يعمى البصيرة.
دايم بودن غفلت نابينا مىگرداند بينائى را. مراد اينست كه عادت كردن بغفلت يعنى غفلت از ياد حق تعالى باعث اين مىشود كه بينائى و قوت دريافتى كه حق تعالى بآدمى داده زايل و باطل گردد و قابليت ادراك حقايق و معارف از او سلب شود. و ممكن است كه مراد به «غفلت» ترك تفكر و تدبر و اشتغال بلهو و لعب باشد و اين كه عادت به آنها باعث زوال بينائى گردد بهمان معنى كه مذكور شد.
٥١٤٧ دوام العبادة برهان الظفر بالسعادة.
دايم بودن عبادت دليل فيروزى بنيكبختى است.
٥١٤٨ دوام الشكر عنوان درك الزيادة.
دايم بودن شكر گزارى عنوان دريافت زيادتى است، يعنى سر سخن يا دليل يافتن زيادتى نعمت است.
٥١٤٩ دوام الفكر و الحذر يؤمن الزلل و ينجى من الغير.
دايم بودن فكر و حذر كردن ايمن مىگرداند از لغزش، و رستگار مىسازد از تغيرها يعنى تغيرهاى نعمتهائى كه باين كس عطا شده باشد.
٥١٥٠ دوام الاعتبار يؤدى الى الاستبصار و يثمر الازدجار.
دايم بودن عبرت گرفتن مىكشاند بسوى بينائى، و ميوه مىدهد باز ايستادن را، يعنى بينائى دل و ذهن را و باز ايستادن از بديها را. و مراد به «عبرت گرفتن» نپذيرفتن است و اين كه از بدى عاقبت هر امرى پى برده شود ببدى آن و امثال آن