شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٥٤٧ - ٦٩٣٠ كم من انسان استعبده احسان
٦٩٢٥ كم من غنى يستغنى عنه.
بسا توانگرى كه بىنيازى باشد از او، بسبب اين كه خيرى از او بكسى نرسد.
٦٩٢٦ كم من فقير يفتقر اليه.
بسا درويشى كه حاجت باشد بسوى او، باين كه إمداد و إعانت مردم كند بقدر مقدور، يا علمى يا كمال ديگر كه داشته باشد و از آن راه مردم محتاج باشند باو.
٦٩٢٧ كم من نعمة سلبها ظلم.
بسا نعمتى كه ربوده باشد آنرا ستمى، يعنى زايل گردد بسبب ستمى كه صاحب آن كند.
٦٩٢٨ كم من دم سفكه فم.
بسا خونى كه ريخته باشد آنرا دهانى، يعنى ريخته باشد آنرا سخن بىجائى كه صاحب آن گفته باشد، يا سخنى كه كسى از دشمنى يا بىجا گفته باشد.
٦٩٢٩ كم من انسان اهلكه لسان.
بسا آدمى كه هلاك كرده باشد او را زبانى، همان مضمون فقره سابقست[١].
٦٩٣٠ كم من انسان استعبده احسان.
بسا آدمى كه بنده كرده باشد او را احسانى، چنانكه مشهورست كه مردمان بندگان احسانند.
[١] - اين چند بيت از وحشى كرمانى در اينجا مناسب است.
|
سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً |
و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ |
|
|
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى |
برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ) |
|