شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٦٩ - ٦٠٣٥ طوبى للزاهدين فى الدنيا، الراغبين فى الآخرة، اولئك اتخذوا الارض بساطا، و ترابها فراشا، و ماءها طيبا، و القرآن شعارا، و الدعاء دثارا، و قرضوا الدنيا على منهاج المسيح عيسى بن مريم على نبينا و
ما باد و بر او باد درود. «فرا گرفتهاند زمين را بساطى» بساط و فراش هر دو بمعنى فرشى است كه پهن كرده شود، و مراد اينست كه: فرش ايشان همين زمين و خاك آن باشد و فرشى ديگر بر روى آن نيندازند، و «آب آن را طيبى» يعنى بوى خوشى كه بر خود پاشند مثل گلاب و عرقها، همان آب است و ديگر بوى خوشى ندارند، و «شعار» چنانكه مكرر مذكور شد جامه را گويند كه ملاصق بدن و موى آن باشد، و «دثار» بكسر دال جامه را گويند كه بر بالاى آن پوشند و مراد اينست كه قرآن مجيد و دعا را هميشه با خود دارند و از خود جدا نكنند مانند آن جامه و از براى اشعار بزيادتى ملازمت قرآن آنرا بمنزله شعار گرفته و دعا را بمنزله دثار. و «بريدهاند دنيا را» يعنى گذرانيدهاند آنرا و طى كردهاند ايام عمر خود را از آن بر طريقه حضرت عيسى ٧ كه زهد و بىرغبتى او در دنيا مشهورست و محتاج ببيان نيست.