شرح محقق بارع جمال الدين محمد خوانسارى بر غُرر الحكَم و دُرَر الكَلم - آقا جمال خوانسارى - الصفحة ٢٤٤ - ٥٩٦٧ طوبى لمن جعل الصبر مطية نجاته، و التقوى عدة وفاته
و تركه، و كلامه و صمته.
خوشا از براى كسى كه خالص گرداند از براى خدا علم خود را و عمل خود را، و دوستى خود را و دشمنى خود را، و گرفتن خود را و واگذاشتن خود را، و سخن گفتن خود را و خاموشى خود را.
٥٩٦٥ طوبى لمن وفق لطاعته، و حسنت خليقته، و احرز امر آخرته.
خوشا از براى كسى كه توفيق داده شده باشد از براى فرمانبردارى او، و نيكو باشد خصلت او، و جمع كند كار آخرت خود را، «از براى فرمانبردارى او» يعنى از براى فرمانبردارى كه بكند او.
٥٩٦٦ طوبى لمن ذل فى نفسه، و عز بطاعته، و غنى بقناعته.
خوشا از براى كسى كه خوار باشد در نفس خود، و عزيز باشد بسبب طاعت خود، و توانگر باشد بسبب قناعت خود. «خوار باشد در نفس خود» يعنى خود را خوار داند و خوارى و فروتنى كند با مردم و تكبر و تبخترى نداشته باشد، و «توانگر گردد بسبب قناعت خود» يعنى قناعت كند به آن چه داشته باشد و بسبب آن توانگر گردد يعنى بتوانگرى حقيقى كه بىنيازى از مردم باشد و محتاج نبودن بايشان.
٥٩٦٧ طوبى لمن جعل الصبر مطية نجاته، و التقوى عدة وفاته.
خوشا از براى كسى كه بگرداند صبر را مطيه رستگارى خود، و پرهيزگارى را آماده شده از براى مردن خود. «مطيه» چنانكه مكرر مذكور شد شتر سوارى و بار را گويند و مراد به «گردانيدن صبر مطيه رستگارى» اينست كه كسب كند رستگارى را بسبب صبر پس رستگارى از براى او بمنزله متاعى باشد كه بار كرده باشد آنرا بر صبر و همراه خود دارد در سفر آخرت مانند بازرگانى كه متاعها بار كرده باشد و همراه برد.