فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٢٨ - قرائت
ديگر احكام: به قول مشهور، بلند خواندن قرائت (←جهر) در نماز صبح و دو ركعت اول مغرب و عشا بر مرد و آهسته خواندن آن (←اخفات) در نمازهاى ظهر و عصر و ركعت سوم مغرب و دو ركعت آخر عشا، غير از نماز ظهر و جمعه در روز جمعه، واجب است. در نماز جمعه و نيز بنابر قول بسيارى در نماز ظهر روز جمعه، بلند خواندن قرائت مستحب است. [١]
چنانچه از روى سهو يا فراموشى و يا ناآگاهى، قرائت را در جايى كه بايد بلند بخواند، آهسته بخواند و يا عكس آن، نمازش صحيح است و نيازى به اعادۀ قرائت نيست. [٢]
به تصريح جمعى، موالات و فاصله نينداختن ميان حروف و كلمات، شرط صحّت قرائت است. [٣]
واجب است قرائت نمازگزار طبق يكى از قرائتهاى متواتر، مانند قرائتهاى هفت گانۀ مشهور باشد و قرائت شاذ، جايز نيست؛ چنان كه واجب است آيات متواتر را قرائت كند و آن آياتى است كه در قرآن اميرمؤمنان عليه السّلام موجود بوده است و قرائت قرآن ابن مسعود و ابىّ بن كعب و غير آنان جايز نيست [٤]← قرائات متواتر).
مستحبات: امور زير در قرائت مستحب است.
١). پناه بردن به خدا از شيطان قبل از قرائت؛ بدين گونه كه بگويد: «أعُوذُ باللّٰهِ السَميعِ العَليمِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَجيم». مستحب است آن را آهسته بگويد. [٥]
٢. بلند خواندن بسمله در نمازهاى اخفاتى بنابر قول مشهور. [٦]
٣. ترتيل در قرائت [٧]← ترتيل).
٤. شنواندن امام قرائت خود را به مأمومان در نمازهاى جهرى، بدون اينكه صداى خود را تا حدّ افراط بلند كند. [٨]
٥). فاصله انداختن ميان حمد و سوره با سكوتى طولانىتر از وقف. [٩]
٦). قرائت سورهاى پس از حمد در نمازهاى مستحب. [١٠]
٧). قرائت سورههاى مفصل در نمازهاى واجب روزانه. افضل قرائت سورۀ قدر و توحيد است [١١]← سور مفصل).