فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٨٨ - قوَّت
مفاهيم تشكيكى كه بر حسب قوت و ضعف داراى مراتباند، به مرتبۀ بالاى آن قوى و به مرتبۀ پايين آن ضعيف گفته مىشود، مانند قدرت كه داراى مراتبى است و به هر كدام از آنها قدرت اطلاق و گفته مىشود: قدرت قوى، قدرت متوسط و قدرت ضعيف؛ از اينرو، برخى تصريح كردهاند: تفاوت بين قدرت و قوّت در اين است كه قوى به مرتبۀ بالاى قدرت وضعيف به مرتبۀ پايين آن اطلاق مىشود؛ در حالى كه قدرت بر تمامى مراتب توانايى صادق است (←قدرت)، در مقابل عجز، كه فقدان قدرت است، و عاجز كسى را گويند كه اصلا قدرت ندارد [١]← عجز). از آن به مناسبت در ابواب مختلفى نظير طهارت، جهاد و غصب سخن گفتهاند.
طهارت: زن مبتدئه (←مبتدئه) يا مضطربهاى (←مضطربه) كه با گذشت ده روز هنوز خون مىبيند، براى تشخيص خون حيض از استحاضه بايد به تميز و صفات خون رجوع كند. با داشتن صفات حيض، آن را حيض وگرنه استحاضه قرار دهد.
در اينكه ملاك تميز چيست، ديدگاهها مختلف است. بنابر ديدگاه مشهور ميان متأخران، ملاك، قوى و ضعيف بودن خون از حيث رنگ و بو و غلظت است. از حيث رنگ، رنگ سياه قوىتر از رنگ قرمز و قرمز قوىتر از سرخ مايل به زردى و سرخ مايل به زردى قوىتر از رنگ زرد است. از حيث بو، خون بد بوتر، قوىتر است. از حيث غلظت نيز آن كه غليظتر است، قوىتر است. البته لازم نيست براى حكم به حيض بودن خونى، همۀ سه صفت قوى در آن جمع باشد، بلكه وجود يك صفت هم - در صورتى كه خونهاى ديگر واجد آن صفت نباشند - براى حكم به حيضيت خون مشكوك كفايت مىكند، مانند اينكه يكى از خونها سياه رنگ است؛ اما خونهاى ديگر نه بد بويند، نه غليظ و نه سياه. يا اينكه يكى از آنها فقط بوى بد دارد؛ اما بقيّه نه بوى بد دارند، نه سياه و يا سرخاند و نه غليظ؛ بلكه خون زرد بدون بوى بد هستند [٢]← تمييز).