فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥١١ - قَذْف
شهيد ثانى (م ٩٦٦ ه. ق) در دسترس بوده و فقها در نوشتههاشان از آن نقل كردهاند؛ ليكن پس از آن مفقود شده است. و كتاب «تهذيب الشيعة لاحكام الشريعة» نوشتۀ ابن جنيد كه حدود بيست جلد و دربر دارندۀ همۀ ابواب فقه بوده است و نيز كتاب «المختصر الاحمدى فى الفقه المحمدى» كه مختصر كتاب تهذيب است.
اين كتاب در دسترس متأخران بوده و علامه حلى در كتاب «المختلف» از طهارت تا ديات، اقوال ابن جنيد را از اين كتاب نقل كرده است. كتاب ابن جنيد نيز به سرنوشت كتاب ابن ابى عقيل دچار شده و پس از علامه، اثرى از آن به دست نيامده است. برخى علماى رجالى، قول به قياس را به ابن جنيد نسبت داده و گفتهاند: به سبب اعتقاد ايشان به قياس، كتابهايش متروك واقع شده است؛ چنان كه از فتاواى مشهور ابن ابى عقيل - كه در كتابهاى فقهى بسيار از او نقل كردهاند - قول به نجس نشدن آب قليل با ملاقات نجاست است. [١]
قديمى
← قدمت
قذف
قذف: نسبت دادن ارتكاب زنا يا لواط به كسى.
قذف در اصل به معناى پرتاب كردن چيزى است. گويى قذف كننده با عمل خود كلمۀ آزار دهندهاى را به سوى طرف مقابلش پرتاب مىكند. [٢] به قذف كننده «قاذف»، به قذف شونده «مقذوف» و به عمل قاذف «قذف» گويند. از احكام آن به تفصيل در باب حدود سخن گفتهاند.
حكم تكليفى: قذف حرام و جزو هفت گناه كبيره و بزرگ است. خداى تعالىٰ قذف كننده را فاسق و دروغگو خوانده است. [٣]
سبب قذف: قذف با نسبت دادن زنا يا لواط تحقق مىيابد. آيا با نسبت دادن مساحقه (←مساحقه) نيز تحقق مىيابد يا نه؟ محل اختلاف است. [٤]
قذف با الفاظ صريح: قذف يا با الفاظ صريح است و يا با الفاظ غير صريح. بدون شك، قذف با الفاظ صريح تحقق مىيابد، مانند آنكه بگويد: زنا يا لواط كردى. [٥]
[١]. حياة ابن ابى عقيل و فقهه/ ٦-٣٧؛ مجموعة فتاوى ابن الجنيد/ ٧-١٧.