فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥١٩ - قرآن
بهار قرآن توصيف شده است؛ [١] هنگام طواف؛ [٢] ختم قرآن در مكّه مكرّمه؛ [٣]ختم قرآن در هر ماه يا هر هفته يا در پنج و يا سه روز و تلاوت دستكم پنجاه آيه در هر روز. [٤] چنانكه خواندن آن در مسجد و منزل [٥] و نيز داشتن قرآن در خانه مستحب و ترك تلاوت آن مكروه است. [٦]
تلاوت قرآن - چنان كه گفته شد - به خودى خود مستحب مؤكد است؛ ليكن با پيدايى عناوين ثانوى گاه واجب، گاه حرام و گاهى مكروه مىگردد.
تلاوت واجب: قرائت سورۀ حمد در ركعت اول و دوم نمازهاى واجب و مستحب بر مكلّف واجب است؛ [٧]چنان كه خواندن يك سورۀ كامل پس از حمد در نمازهاى واجب با وسعت وقت، بنابر مشهور واجب مىباشد [٨]← قرائت).
تلاوت حرام: خواندن سورههايى كه سجدۀ واجب دارند، حتى بنابر قول مشهور، بخشى از سوره بر جنب، [٩]حائض [١٠] و نفسا [١١] حرام است.
همچنين تلاوت آنها در نمازهاى واجب، بنابر قول مشهور حرام است [١٢]← عزائم).
تلاوت مكروه: به قول مشهور، تلاوت قرآن، جز سورههاى عزائم، افزون بر هفت آيه بر جنب، حائض و نفسا مكروه است. كراهت آن در افزون بر هفتاد آيه شديدتر است. [١٣] از برخى قدما حرمت تلاوت بيش از هفت آيه نقل شده است.
درمقابل، برخى، تلاوت قرآن، جز سورههاى عزائم را بر آنان مكروه ندانستهاند. [١٤]
به تصريح برخى، خواندن قرآن در ركوع و سجود نماز مكروه است. [١٥]همچنين براى شخصى كه در دستشويى است [١٦] و يا در حمام برهنه است كراهت دارد. اما براى كسى كه لنگ پوشيده كراهت ندارد. [١٧]
آداب تلاوت: داشتن طهارت؛ [١٨]روبه قبله بودن؛ [١٩] مسواك زدن و استعاذه (گفتن اعوذ باللّٰه من الشيطان الرجيم و مانند آن كه متضمن پناه بردن به خداوند از شر شيطان باشد) پيش از آغاز به تلاوت؛ [٢٠] ترتيل (←ترتيل)؛ يعنى به صورت شمرده و يا با تأنى خواندن قرآن با آشكار ساختن كامل حروف و كلمات و