فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٧٤ - قبرستان
قبرستان
قبرستان: محل دفن مردگان.
از احكام آن در باب طهارت سخن گفتهاند.
آداب: به تصريح برخى، با طهارت بودن هنگام رفتن به قبرستان براى زيارت اهل قبور مستحب است؛ چنان كه زيارت اهل قبور و دعا براى آنان و خواندن قرآن نزد ايشان استحباب دارد. [١]
خنديدن در قبرستان و تخلى (← تخلى) ميان قبرها مكروه است. [٢]
آيا رفتن به قبرستان جهت زيارت اهل قبور براى زنان نيز مستحب است يا نه، بلكه مكروه مىباشد؟ مسئله محل اختلاف است. [٣]
احكام: خاك سپارى ميّت در قبرستان افضل از خانه است و مستحب است ميّت در شريف ترين مكان، همچون مشاهد مشرّفه (←مشاهد مشرّفه) دفن گردد. [٤]
دفن كردن مسلمان در قبرستان كفّار و بالعكس جايز نيست و در صورت دفن، نبش قبر و انتقال جسد به قبرستان مسلمانان - در فرض نخست - جايز و به خارج قبرستان - در فرض دوم - واجب است، [٥] مگر آنكه كافر زنى باشد كه از مردى مسلمان باردار شده و در زمان حاملگى همراه جنينش مرده باشد. [٦]
انتقال ميّت از منطقهاى كه فوت كرده به شهرى ديگر براى دفن، جز مكانهاى مقدس و مشاهد مشرّفه مكروه است. [٧]
مردهاى كه مسلمان يا كافر بودن وى معلوم نيست، در صورتى كه در بلد اسلامى يافت شود، دفن او در قبرستان مسلمانان جايز است. [٨]
در زمين وقف شده به عنوان قبرستان، هر نوع تصرف ديگر، همچون تبديل آن، قرار دادن حريم براى قبر ميّت خود، ساختن مسجد، مدرسه و غسالخانه، در آن [٩] و نيز اختصاص دادن قسمتى از آن براى افرادى خاص [١٠] جايز نيست.
همچنين است قبرستانى كه از مكانهاى عمومى و مورد نياز شهر براى دفن اموات مىباشد. [١١]
خريد و فروش قبر وقفى و نيز پول گرفتن در ازاى دفن مرده در قبرستان وقفى جايز نيست. [١٢]
←دفن) (←قبر) (←مشاهد مشرّفه)